Cytat na dobry TYdzień | Dorota Kłuszyńska

Dorota Kłuszyńska z domu Pilcer (ur. 1876 w Tarnowie, zm. 1952 w Warszawie) – polska działaczka społeczna i feministka, senator z listy PPS i Centrolewu w latach 1925–1935 oraz posłanka na Sejm w latach 1947–1952. Od 1948 do 1952 przewodnicząca Zarządu Głównego TPD.

Urodziła się w rodzinie żydowskiej jako Dora Pilcer, córka Ignacego Pilcera i Barbary. Ukończyła gimnazjum w Tarnowie. W latach 1893–1895 była wolną słuchaczką na wydziale ekonomii Uniwersytetu Wiedeńskiego. Od 1896 zamężna z Henrykiem Kłuszyńskim, lekarzem i działaczem socjalistycznym. W 1900 wstąpiła do PPSD, a od 1911 była członkiem zarządu tej partii, zaś w latach 1911–1919 także członkiem jej Centralnego Komitetu Wykonawczego. W okresie I wojny światowej działała w Lidze Kobiet. Organizowała i propagowała socjalistyczny ruch kobiecy w Polsce, między innymi jako redaktorka „Głosu Kobiet”. Broniła polskości Śląska Cieszyńskiego, a w latach 1918–1920 była członkiem Rady Narodowej Księstwa Cieszyńskiego. 23 stycznia 1919 brała udział w obronie dworca w Boguminie przed nacierającymi wojskami czechosłowackimi.

W okresie międzywojennym czynnie działała w PPS, między innymi w latach 1919–1939 jako członek Rady Naczelnej PPS oraz od 1928 członek CKW PPS. Od 1919 aż do końca II Rzeczypospolitej była przewodniczącą bądź wiceprzewodniczącą Centralnego Wydziału Kobiecego PPS. Redagowała także „Głos Kobiet” oraz „Zawodową Opiekę Społeczną”. Dorota Kłuszyńska działała również w międzynarodowym ruchu socjalistycznym – od 1928 jako przedstawicielka PPS w II Międzynarodówce. Zasiadała w licznych socjalistycznych organizacjach społecznych, między innymi w Towarzystwie Uniwersytetu Robotniczego jako członek Zarządu Głównego i przewodnicząca oddziału warszawskiego, RTPD, Robotniczym Towarzystwie Służby Społecznej.

25 grudnia 1925 złożyła ślubowanie i objęła mandat senatorski w miejsce zmarłego Ksawerego Praussa. Była wybierana do Senatu też w 1928 (Senat II kadencji – z listy PPS z województwa warszawskiego) i 1930 (Senat III kadencji – z listy Centrolewu). W II i III kadencji pracowała w senackiej komisji gospodarstwa społecznego i skarbowo-budżetowej.

Działała w założonej przez Tadeusza Boya-Żeleńskiego Poradni Świadomego Macierzyństwa wraz z dr Justyną Budzińską-Tylicką oraz dr. Hermanem (Henrykiem) Rubinrautem.

Na XXIV Kongresie PPS w lutym 1937 wybrana do Centralnego Komitetu Wykonawczego PPS. W okresie wojny ukrywała się do 1942 w Warszawie, a następnie na wsi pod Grójcem, gdzie uczestniczyła w tajnym nauczaniu. Od 1943 była członkiem Centralnego Kierownictwa Ruchu PPS-WRN. W 1945 wraz Zygmuntem Żuławskim uczestniczyła w tworzeniu odrębnej od „lubelskiej” PPS Polskiej Partii Socjalno-Demokratycznej.

Po wojnie działała w TPD i podporządkowanej władzom komunistycznym („lubelskiej”) PPS. Do Sejmu Ustawodawczego została wybrana w 1947 z okręgu 34 (Gniezno) i zasiadała w komisjach Pracy i Opieki Społecznej, Skarbowo-Budżetowej oraz Spraw Zagranicznych.

Od 1948 członek PZPR. Weszła w skład Komitetu Centralnego PZPR. W wyborach do Sejmu PRL I kadencji 26 października 1952 uzyskała mandat poselski w okręgu nr 2 (Pruszków), jednak nie objęła go z powodu śmierci 22 listopada 1952.

W 1938 ubiegała się o przyznanie Medalu Niepodległości, jednak jej wniosek nie został uwzględniony. W 1947 wniosek Zarządu Głównego RTPD o przyznanie jej Złotego Krzyża Zasługi został odrzucony.

 

Wybrane publikacje:

Ważność zagadnień kobiecych, w: Czy kobieta ma być wyzwoloną czy niewolnicą?, Warszawa 1937.

Co Polska Ludowa dała kobietom, Warszawa 1950.

Walkę z alkoholizmem wygramy! : (zarys programu walki z alkoholizmem), Warszawa 1950.

Źródło: Wikipedia

Poznań w Łodzi – Samorządowa Sieć dla Równości

Kongres Kobiet: skuteczne w samorządzie – warsztaty

X Kongres Kobiet w Łodzi

W ramach X Ogólnopolskiego Kongresu Kobiet zapraszamy serdecznie na warsztaty z udziałem poznanianki – Marty Mazurek, pełnomocniczki Prezydenta Miast Poznania ds. przeciwdziałania wykluczeniom.

Zapraszamy na warsztat dla kobiet, które chcą działać w lokalnej polityce. Poprowadzą go samorządowczynie, które przez ostatnie lata skutecznie przecierają szlaki dla równościowych rozwiązań w swoich miastach i województwach. Aby wymieniać się dobrymi praktykami stworzyły samorządową Sieć dla Równości. Dziś pragną podzielić się swoją wiedzą i praktyką z kobietami, które w kolejnej kadencji będą mogły wdrażać innowacyjne rozwiązania w swoich urzędach. Podpowiedzą, jak przyjąć Kartę Różnorodności, która zwiększa realną dbałość o ludzi, niezależnie od ich płci, wieku, stopnia sprawności; jak powołać Radę Kobiet przy prezydencie miasta, jak opracować innowacyjne rozwiązania dot. grup zagrożonych wykluczeniem. Udzielą praktycznych wskazówek, jak skutecznie radzić sobie w urzędowych meandrach i wprowadzać w życie dobrze funkcjonujące, europejskie rozwiązania.

Samorządowa Sieć dla Równości powstała w 2017 roku z inicjatywy Beaty Maciejewskiej pełnomocniczki prezydenta Słupska Roberta Biedronia i Marty Mazurek – pełnomocniczki prezydenta Poznania Jacka Jaśkowiaka. Dziś Sieć skupia kilkanaście samorządowczyń z całej Polski, w tym m.in. Agatę Wierny – pełnomocniczkę Prezydenta Miasta Częstochowy ds. równych szans, Ewę Całus wiceburmistrzynię Wadowic, Katarzynę Lubiniecką – koordynatorka ds. równego traktowania w Urzędzie Marszałkowskim Województwa Dolnośląskiego oraz nowo powołane: Agnieszkę Łuczak – pełnomocniczkę prezydentki Łodzi ds. równego traktowania i Bognę Czałczyńską pełnomocniczkę Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego ds. kobiet i równego traktowania. Celem działania Sieci jest dzielenie się konkretnymi doświadczeniami we wdrażaniu równościowych rozwiązań i tworzenie wspólnych inicjatyw na rzecz równościowych, otwartych społeczności.

Warsztaty poprowadzą:
Ewa Całus – zastępczyni Burmistrza Wadowic, reprezentuje Wadowice w Samorządowej Sieci Miast dla Równości, jest członkinią Wadowickiej Rady Kobiet. Ewa Całus jest prawniczką, absolwentką UJ, od 3 lat pełni funkcję zastępczyni Burmistrza Wadowic. Swoją pracę koncentruje wokół tematów edukacji, spraw społecznych, partycypacji, transparentności. Podjęła w Wadowicach działania na rzecz promocji rozwiązań równościowych, walki z mową nienawiści i stereotypami.
Szersze bio: https://wadowice.pl/urzad/samorzad/zastepca-burmistrza

Bogna Czałczyńska – pełnomocniczka marszałka województwa zachodniopomorskiego ds. kobiet i równego traktowania. Członkini Rady Programowej oraz pełnomocniczka regionalna Kongresu Kobiet. Prezeska Fundacji CZAS DIALOGU.

Katarzyna Lubiniecka-Różyło – koordynatorka ds równego traktowania w Urzędzie Marszałkowskim Województwa Dolnośląskiego, członkini Stowarzyszenia Dolnośląski Kongres Kobiet, wicepełnomocniczka ogólnopolskiego stowarzyszenia Kongres Kobiet na Wrocław. Z wykształcenia polonistka, przez ponad 20 lat była dziennikarką w Gazecie Wyborczej Wrocław. Od lat angażuje się w działania, których celem jest pełne równouprawnienie kobiet i mężczyzn w Polsce, a także mobilizuje kobiety do większej aktywności w życiu publicznym.

Agnieszka Łuczak – pełnomocniczka prezydent miasta Łodzi ds. równego traktowania. W pierwszym miesiącu pełnienia funkcji doprowadziła do podpisania przez Urząd Miasta Łodzi “Karty różnorodności”. Obecnie pracuje nad przygotowaniem i wdrożeniem w Łodzi wieloletniego programu antydyskryminacyjnego. Agnieszka Łuczak jest dziennikarką i publicystką. Działaczka społeczna, prezeska Obywatelskiego Stowarzyszenia “Możemy” w Tomaszowie Maz. Organizatorka Tomaszowskich Kongresów Kobieta, OBR “Ratujmy Kobiety i in. Regionalna pełnomocniczka Stowarzyszenia Kongres Kobiet w Łodzi i Tomaszowie Maz.

Beata Maciejewska – pełnomocniczka prezydenta Słupska Roberta Biedronia ds. zrównoważonego rozwoju, współinicjatorka samorządowej Sieci dla Równości. W Urzędzie Miejskim w Słupsku odpowiada za politykę równościową. Kierowała zespołem ds. strategii rozwoju miasta, która wdrożyła innowacyjne rozwiązania antydyskryminacyjne, pracowała m.in. nad przyjęciem Karty Różnorodności, powołaniem Rady Kobiet przy prezydencie Miasta i zwiększeniu udziału kobiet w nazwach ulic. Z jej inicjatywy w słupskich szkołach odbywają się lekcje nt. stulecia praw wyborczych kobiet. Beata Maciejewska od lat działa w organizacjach pozarządowych, realizuje programy dot. wsparcia kobiet w sferze publicznej, jest autorką książek (m.in. Polka Powiatowa i zielona modernizacja) podręczników (m.in. Jak pisać i mówić o dyskryminacji. Poradnik dla mediów) i innych publikacji dotyczących równościowego rozwoju społecznego.

Marta Mazurek – pełnomocniczka Prezydenta Miast Poznania ds. przeciwdziałania wykluczeniom, współinicjatorka samorządowej Sieci dla Równości.Zainicjowała przyjęcie i wdrażanie przez Miasto Poznań Karty Różnorodności. Jest inspiratorką przyjętego przez Radę Miasta Poznania stanowiska ws. nadawania w 2018 r. nazw ulic na cześć ważnych kobiet w historii z okazji 100-lecia Praw Kobiet oraz wprowadzenia finansowanych z budżetu miasta zajęć przeciwdziałających dyskryminacji i wykluczeniu w poznańskich szkołach. Inicjatorka i koordynatorka projektu “Poznań bez nienawiści”. Marta Mazurek jest z wykształcenia anglistką, ma stopień doktora w dziedzinie literaturoznawstwa amerykańskiego. Jest badaczką i nauczycielką akademicką w Instytucie Językoznawstwa na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, członkinią Rady Naukowej Interdyscyplinarnego Centrum Badań Płci Kulturowej i Tożsamości, UAM.
Jest członkinią Kongresu Kobiet.

Poznańskie Siłaczki na planie filmowym

Poznańskie Siłaczki na planie filmowym – Iwona Kamińska-Lech, Marta Mazurek, Elżbieta Grodzka
“Siłaczki” (reż. Marta Dzido, Piotr Śliwowski) to fabularyzowany film dokumentalny, opowiadający historię naszych prababek, których wysiłek, upór i konsekwencja doprowadziły do podpisania przez Józefa Piłsudskiego dekretu o prawach wyborczych kobiet 28 listopada 1918 roku.

10 czerwca (niedziela) w Warszawie kręcona była scena delegacji kobiet, która udała się na spotkanie z Piłsudskim, by przedstawić mu postulaty dotyczące praw wyborczych “bez różnicy płci”. Efektem tego było podpisanie 28.11.1918 roku dekretu przyznającego kobietom bierne i czynne prawa wyborcze. Na czele delegacji – Justyna Budzińska-Tylicka (w tej roli Marta Ojrzynska). Wśród sufrażystek będzie także m.in: Maria Dulębianka (Maria Seweryn).

Więcej zdjęć (fot. Agnieszka Postek) na Facebooku >>>

Realizacja “Siłaczek” jest możliwa dzięki wsparciu finansowemu Dom Spotkań z Historią , Heinrich-Böll-Stiftung Warszawa oraz Muzeum Historii Polski oraz życzliwości Muzeum Łazienki Królewskie

Cytat na dobry TYdzień | Zofia Moraczewska

Zofia Moraczewska z domu Gostkowska (ur. 4 lipca 1873 w Czerniowcach, zm. 16 listopada 1958 w Sulejówku) – polska działaczka społeczna i polityczka lewicy, posłanka na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm III kadencji w II RP.

Początkowo uczyła się w domu, w 1889 ukończyła Zakład Wyższy Naukowy Żeński W. Niedziałkowskiej, a następnie Seminarium Nauczycielskie Żeńskie we Lwowie. W 1893 z odznaczeniem zdała egzamin dojrzałości, zaś w 1895 złożyła egzamin na nauczyciela języka niemieckiego w szkołach powszechnych. Od 1891 do 1893 wykonywała pracę nauczycielki w gimnazjum W. Niedziałkowskiej we Lwowie, następnie do 1895 odbyła praktykę w szkole ćwiczeń przy tym gimnazjum.

Już we wczesnej młodości zaangażowała się w działalność społeczną i polityczną – w 1896 wstąpiła do Galicyjskiej Partii Socjaldemokratycznej, a w tym samym roku wyszła za mąż za Jędrzeja Moraczewskiego. W czasie zamieszkania w okręgu wyborczym Moraczewskiego w Stryju z jej inicjatywy powstały organizacje „Związek Kobiet” i „Praca”, które szerzyły idee socjalistyczne i niepodległościowe, propagowały zasady spółdzielczości.

Po wybuchu I wojny światowej rozpoczęła działalność utworzonej w 1915 „Ligi Kobiet Galicji i Śląska”. Od 1916 została jej przewodniczącą. Wraz z „Ligą Kobiet Pogotowia Wojennego” działającą na terenie Królestwa Polskiego tworzyła Ligę Kobiet Polskich. W okresie 1917–1918 pracowała w Związku Sanitariuszek, następnie w 1919 w redakcji „Głosu Kobiet” w Warszawie, organu Wydziału Kobiecego PPS w Warszawie. Od 1920 na stałe mieszkała w Sulejówku k. Warszawy.

W styczniu 1919 została wybrana z listy nr 1 (PPSD) w okręgu wyborczym nr 36 (Kraków) i weszła w skład Sejmu Ustawodawczego RP zasiadając jako jedyna kobieta w klubie Związku Polskich Posłów Socjalistycznych. Na 10 sesji Sejmu 5 marca 1919. wystąpiła z interpelacją przeciw dyskryminacji kobiet, jaką było zamierzone zwolnienie z pracy urzędniczek w Ministerstwie Spraw Zagranicznych.

Wraz z Julianem Smulikowskim głosowała za uchwaleniem konstytucji marcowej, za co otrzymała naganę partyjną – na znak protestu wystąpiła z klubu i na kilka lat zawiesiła działalność polityczną, we wrześniu 1922 (pięć lat później wystąpiła z PPS).

Po przewrocie majowym dokonanym w 1926 przez Józefa Piłsudskiego, stanęła w grudniu 1927 na czele „Demokratycznego Komitetu Wyborczego Kobiet Polskich”. Po zakończonych wyborach parlamentarnych, w marcu 1928 z inicjatywy Moraczewskiej został on przekształcony w Związek Pracy Obywatelskiej Kobiet, który szybko stał się największą organizacją kobiecą w kraju. Dzięki jej zabiegom przedstawicielki Związku weszły w skład delegacji rządowych na sesje Międzynarodowego Biura Pracy, sesję Ligi Narodów w Genewie w 1931. oraz na Konferencję Rozbrojeniową w Genewie w 1932.

W 1930 ponownie wybrana z listy państwowej BBWR do Sejmu, nie przejawiała większej aktywności w życiu politycznym. W Sejmie była kierownikiem grupy w Komisji Imigracyjnej.

W 1933 zrzekła się stanowiska przewodniczącej Związku Pracy Obywatelskiej Kobiet i wraz z grupą współpracowniczek wystąpiła z organizacji protestując przeciw zbyt prorządowemu stanowisku Związku. W 1935 powołała do życia „Samopomoc Społeczną Kobiet”.

W czasie wojny była członkinią Rady Nadzorczej Spółdzielni Spożywców „Społem” w Sulejówku i organizatorką Komitetu Obywatelskiego pomocy ofiarom wojny. W grudniu 1940 usunięta przez Niemców z własnego domu, mieszkała wraz z mężem w drewnianej oficynie dworku Józefa Piłsudskiego. Po wojnie nie angażowała się w życie publiczne. Władze komunistyczne pozwoliły jej na zatrzymanie willi w Sulejówku, w którym mieszkała od 1920. Po wojnie, od 1947 przygotowywała do druku Encyklopedię polskiego ruchu kobiecego. Zmarła 16 listopada 1958 w Sulejówku.

Źródło: Wikipedia

 

Zofia Moraczewska, przemówienie na sesji plenarnej w Sejmie, dnia 14.03.1919

„Ponieważ mam zaszczyt przemawiać jako pierwsza kobieta w Sejmie polskim, niechaj mi będzie wolno wyrazić głęboką radość, że odradzająca się ojczyzna moja po stu kilkudziesięciu latach niewoli zaraz w pierwszych chwilach, bo już przy uchwaleniu ordynacji wyborczej do Sejmu, śmiało i stanowczo przeciwstawiła się wiekowym tradycjom przez udzielenie praw obywatelskich tym szerokim masom ludności, które dotychczas były praw pozbawione, a w tej liczbie kobietom. (Na lewicy brawo.) Mam głęboką ufność i wiarę, że Wysokiemu Sejmowi danem będzie dzieło rozpoczęte doprowadzić do końca przez usunięcie wszystkich krzywd, niesprawiedliwości i przywilejów, które dotąd trzymały w okowach społeczność polską i mam ufność, że w niedalekiej przyszłości znajdziemy się w prawdziwie wolnej, bo wewnątrz odrodzonej ojczyźnie. Marzy mi się Polska nie tylko na zewnątrz wielka i wpływowa, ale i wewnątrz świetnie zagospodarowana, kwitnąca zdrowiem i dobrobytem, czysta i bogata.” 

Liczymy: stypendia dla młodych badaczy i badaczek

Liczymy!

Kapituła Nagrody Naukowej Miasta Poznania pod przewodnictwem prof. dr hab. Stanisława Lorenca przyznała stypendia naukowe 12 młodym poznańskim naukowcom (do 30 roku życia), którzy pochwalić się mogą imponującym dorobkiem naukowym. Laureaci i laureatki otrzymają po 5 tys. zł stypendium.

Tegoroczne stypendystki i stypendyści: Piotr Alexandrowicz (Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu), Piotr Celichowski (Uniwersytet Medyczny im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu), Krzysztof Ciomek (Politechnika Poznańska), Tomasz Cłapa (Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu), Krzysztof Dudka (Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu), Paweł Jeżowski (Politechnika Poznańska), Maciej Majka (Instytut Genetyki Roślin Polskiej Akademii Nauk w Poznaniu), Anetta Płatek (Politechnika Poznańska), Krzysztof Ptaszyński (Instytut Fizyki Molekularnej PAN), Wojciech Smułek (Politechnika Poznańska), Anna Walczak (Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu) oraz Krzysztof Wójcik (Instytut Fizyki Molekularnej PAN).

Na 12 stypendiów – tylko dwa przypadają kobietom. To zdecydowanie za mało. Czy to możliwe, że tak mało kobiet zajmuje się nauką i zasługuje na stypendium naukowe?

Laureatem XXVIII Nagrody Naukowej Miasta Poznania został literaturoznawca, poeta, prozaik, tłumacz i eseista – prof. Edward Balcerzan, którego kandydaturę zgłosił poznański Uniwersytet im. Adama Mickiewicza.

Stypendystkom i stypendystom serdecznie gratulujemy!