Poznańskie Siłaczki na planie filmowym

Poznańskie Siłaczki na planie filmowym – Iwona Kamińska-Lech, Marta Mazurek, Elżbieta Grodzka
“Siłaczki” (reż. Marta Dzido, Piotr Śliwowski) to fabularyzowany film dokumentalny, opowiadający historię naszych prababek, których wysiłek, upór i konsekwencja doprowadziły do podpisania przez Józefa Piłsudskiego dekretu o prawach wyborczych kobiet 28 listopada 1918 roku.

10 czerwca (niedziela) w Warszawie kręcona była scena delegacji kobiet, która udała się na spotkanie z Piłsudskim, by przedstawić mu postulaty dotyczące praw wyborczych “bez różnicy płci”. Efektem tego było podpisanie 28.11.1918 roku dekretu przyznającego kobietom bierne i czynne prawa wyborcze. Na czele delegacji – Justyna Budzińska-Tylicka (w tej roli Marta Ojrzynska). Wśród sufrażystek będzie także m.in: Maria Dulębianka (Maria Seweryn).

Więcej zdjęć (fot. Agnieszka Postek) na Facebooku >>>

Realizacja “Siłaczek” jest możliwa dzięki wsparciu finansowemu Dom Spotkań z Historią , Heinrich-Böll-Stiftung Warszawa oraz Muzeum Historii Polski oraz życzliwości Muzeum Łazienki Królewskie

Cytat na dobry TYdzień | Zofia Moraczewska

Zofia Moraczewska z domu Gostkowska (ur. 4 lipca 1873 w Czerniowcach, zm. 16 listopada 1958 w Sulejówku) – polska działaczka społeczna i polityczka lewicy, posłanka na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm III kadencji w II RP.

Początkowo uczyła się w domu, w 1889 ukończyła Zakład Wyższy Naukowy Żeński W. Niedziałkowskiej, a następnie Seminarium Nauczycielskie Żeńskie we Lwowie. W 1893 z odznaczeniem zdała egzamin dojrzałości, zaś w 1895 złożyła egzamin na nauczyciela języka niemieckiego w szkołach powszechnych. Od 1891 do 1893 wykonywała pracę nauczycielki w gimnazjum W. Niedziałkowskiej we Lwowie, następnie do 1895 odbyła praktykę w szkole ćwiczeń przy tym gimnazjum.

Już we wczesnej młodości zaangażowała się w działalność społeczną i polityczną – w 1896 wstąpiła do Galicyjskiej Partii Socjaldemokratycznej, a w tym samym roku wyszła za mąż za Jędrzeja Moraczewskiego. W czasie zamieszkania w okręgu wyborczym Moraczewskiego w Stryju z jej inicjatywy powstały organizacje „Związek Kobiet” i „Praca”, które szerzyły idee socjalistyczne i niepodległościowe, propagowały zasady spółdzielczości.

Po wybuchu I wojny światowej rozpoczęła działalność utworzonej w 1915 „Ligi Kobiet Galicji i Śląska”. Od 1916 została jej przewodniczącą. Wraz z „Ligą Kobiet Pogotowia Wojennego” działającą na terenie Królestwa Polskiego tworzyła Ligę Kobiet Polskich. W okresie 1917–1918 pracowała w Związku Sanitariuszek, następnie w 1919 w redakcji „Głosu Kobiet” w Warszawie, organu Wydziału Kobiecego PPS w Warszawie. Od 1920 na stałe mieszkała w Sulejówku k. Warszawy.

W styczniu 1919 została wybrana z listy nr 1 (PPSD) w okręgu wyborczym nr 36 (Kraków) i weszła w skład Sejmu Ustawodawczego RP zasiadając jako jedyna kobieta w klubie Związku Polskich Posłów Socjalistycznych. Na 10 sesji Sejmu 5 marca 1919. wystąpiła z interpelacją przeciw dyskryminacji kobiet, jaką było zamierzone zwolnienie z pracy urzędniczek w Ministerstwie Spraw Zagranicznych.

Wraz z Julianem Smulikowskim głosowała za uchwaleniem konstytucji marcowej, za co otrzymała naganę partyjną – na znak protestu wystąpiła z klubu i na kilka lat zawiesiła działalność polityczną, we wrześniu 1922 (pięć lat później wystąpiła z PPS).

Po przewrocie majowym dokonanym w 1926 przez Józefa Piłsudskiego, stanęła w grudniu 1927 na czele „Demokratycznego Komitetu Wyborczego Kobiet Polskich”. Po zakończonych wyborach parlamentarnych, w marcu 1928 z inicjatywy Moraczewskiej został on przekształcony w Związek Pracy Obywatelskiej Kobiet, który szybko stał się największą organizacją kobiecą w kraju. Dzięki jej zabiegom przedstawicielki Związku weszły w skład delegacji rządowych na sesje Międzynarodowego Biura Pracy, sesję Ligi Narodów w Genewie w 1931. oraz na Konferencję Rozbrojeniową w Genewie w 1932.

W 1930 ponownie wybrana z listy państwowej BBWR do Sejmu, nie przejawiała większej aktywności w życiu politycznym. W Sejmie była kierownikiem grupy w Komisji Imigracyjnej.

W 1933 zrzekła się stanowiska przewodniczącej Związku Pracy Obywatelskiej Kobiet i wraz z grupą współpracowniczek wystąpiła z organizacji protestując przeciw zbyt prorządowemu stanowisku Związku. W 1935 powołała do życia „Samopomoc Społeczną Kobiet”.

W czasie wojny była członkinią Rady Nadzorczej Spółdzielni Spożywców „Społem” w Sulejówku i organizatorką Komitetu Obywatelskiego pomocy ofiarom wojny. W grudniu 1940 usunięta przez Niemców z własnego domu, mieszkała wraz z mężem w drewnianej oficynie dworku Józefa Piłsudskiego. Po wojnie nie angażowała się w życie publiczne. Władze komunistyczne pozwoliły jej na zatrzymanie willi w Sulejówku, w którym mieszkała od 1920. Po wojnie, od 1947 przygotowywała do druku Encyklopedię polskiego ruchu kobiecego. Zmarła 16 listopada 1958 w Sulejówku.

Źródło: Wikipedia

 

Zofia Moraczewska, przemówienie na sesji plenarnej w Sejmie, dnia 14.03.1919

„Ponieważ mam zaszczyt przemawiać jako pierwsza kobieta w Sejmie polskim, niechaj mi będzie wolno wyrazić głęboką radość, że odradzająca się ojczyzna moja po stu kilkudziesięciu latach niewoli zaraz w pierwszych chwilach, bo już przy uchwaleniu ordynacji wyborczej do Sejmu, śmiało i stanowczo przeciwstawiła się wiekowym tradycjom przez udzielenie praw obywatelskich tym szerokim masom ludności, które dotychczas były praw pozbawione, a w tej liczbie kobietom. (Na lewicy brawo.) Mam głęboką ufność i wiarę, że Wysokiemu Sejmowi danem będzie dzieło rozpoczęte doprowadzić do końca przez usunięcie wszystkich krzywd, niesprawiedliwości i przywilejów, które dotąd trzymały w okowach społeczność polską i mam ufność, że w niedalekiej przyszłości znajdziemy się w prawdziwie wolnej, bo wewnątrz odrodzonej ojczyźnie. Marzy mi się Polska nie tylko na zewnątrz wielka i wpływowa, ale i wewnątrz świetnie zagospodarowana, kwitnąca zdrowiem i dobrobytem, czysta i bogata.” 

Liczymy: stypendia dla młodych badaczy i badaczek

Liczymy!

Kapituła Nagrody Naukowej Miasta Poznania pod przewodnictwem prof. dr hab. Stanisława Lorenca przyznała stypendia naukowe 12 młodym poznańskim naukowcom (do 30 roku życia), którzy pochwalić się mogą imponującym dorobkiem naukowym. Laureaci i laureatki otrzymają po 5 tys. zł stypendium.

Tegoroczne stypendystki i stypendyści: Piotr Alexandrowicz (Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu), Piotr Celichowski (Uniwersytet Medyczny im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu), Krzysztof Ciomek (Politechnika Poznańska), Tomasz Cłapa (Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu), Krzysztof Dudka (Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu), Paweł Jeżowski (Politechnika Poznańska), Maciej Majka (Instytut Genetyki Roślin Polskiej Akademii Nauk w Poznaniu), Anetta Płatek (Politechnika Poznańska), Krzysztof Ptaszyński (Instytut Fizyki Molekularnej PAN), Wojciech Smułek (Politechnika Poznańska), Anna Walczak (Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu) oraz Krzysztof Wójcik (Instytut Fizyki Molekularnej PAN).

Na 12 stypendiów – tylko dwa przypadają kobietom. To zdecydowanie za mało. Czy to możliwe, że tak mało kobiet zajmuje się nauką i zasługuje na stypendium naukowe?

Laureatem XXVIII Nagrody Naukowej Miasta Poznania został literaturoznawca, poeta, prozaik, tłumacz i eseista – prof. Edward Balcerzan, którego kandydaturę zgłosił poznański Uniwersytet im. Adama Mickiewicza.

Stypendystkom i stypendystom serdecznie gratulujemy!

Inicjatorzy Roku nagrodzeni

Znamy już Inicjatorów Roku 2017 – poznaniaków, którzy swoimi działaniami zmieniają miasto na lepsze. W tym roku do konkursu zgłoszono 40 inicjatyw w pięciu kategoriach. Zwycięzców wyłoniła kapituła, która w czwartek przyznała pięć statuetek oraz liczne wyróżnienia.

Ideą konkursu jest promowanie inicjatyw pozarządowych oraz wyróżnienie najlepszych projektów realizowanych na rzecz Poznania i jego mieszkańców. Do konkursu mogły zgłaszać się organizacje pozarządowe, firmy oraz osoby prywatne.

– Spotykamy się w gościnnych progach Teatru Muzycznego już po raz trzeci – mówił podczas uroczystej gali wręczenia nagród Jędrzej Solarski, zastępca prezydenta miasta. – I po raz kolejny widać, że wśród zwycięzców i wyróżnionych wiek nie gra roli. Do konkursu zgłaszane są inicjatywy realizowane przez osoby w każdym wieku. Dziękuję wszystkim organizacjom pozarządowym, które wzięły udział w konkursie i mieszkańcom, którzy na nie głosowali. To dzięki Wam Poznań zmienia się na lepsze!

Statuetki przyznawane są w pięciu kategoriach: Zdrowie, Kultura, Środowisko, Sport i Edukacja.

– Wybór zwycięzców był niezwykle trudny, a debata bardzo burzliwa – przyznaje Magdalena Adamska-Pietrusik, dyrektor Wydziału Zdrowia i Spraw Społecznych Urzędu Miasta, przewodnicząca kapituły konkursu. – Dlatego w tym konkursie przyznaliśmy również wyróżnienia.

Inicjatorem Roku 2017 w kategorii “Edukacja” została inicjatywa Towarzystwa Pomocy Głuchoniewidomym, Wielkopolskiej Jednostki Wojewódzkiej – warsztaty podstaw języka migowego dla poznaniaków. W organizowanych przez Towarzystwo spotkaniach wzięło udział ponad 400 osób, były wśród nich także osoby z niepełnosprawnościami. Kilkunastu uczestników zdecydowało się później na pełen kurs języka migowego.

W kategorii “Kultura” Inicjatorem Roku została inicjatywa Fundacji Inicjatyw Społecznych MILI LUDZIE. Dzięki niej zorganizowano 8 integracyjnych pokazów filmowych oraz 6 spektakli teatralnych z użyciem audiodeskrypcji dla osób niewidzących oraz tłumaczeniem na język migowy lub napisami dla osób niesłyszących. Projekt jest kontynuowany także w 2018 roku.

Inicjatorem Roku 2017 w kategorii “Sport” został pomysł Stowarzyszenia Klub Sportowy Akademii Judo “Judo bez granic”. To zajęcia judo dla osób niepełnosprawnych intelektualnie oraz osób niesłyszących. Projekt realizowany jest od 2012 roku i cały czas kontynuowany. Tylko w ubiegłym roku w stałych zajęciach judo dla osób z niepełnosprawnościami uczestniczyło 70 mieszkańców Poznania.

W kategorii “Środowisko” zwyciężył projekt Stowarzyszenia Centrum Promocji Ekorozwoju pt. “Ptaki w Mieście 2017” Głównym celem inicjatywy było wsparcie działań związanych z ochroną dziko występujących gatunków ptaków gniazdujących na budynkach wielorodzinnych w Poznaniu.

Inicjatorem Roku 2017 w kategorii “Zdrowie” zostało “Zintegrowane Centrum Opieki” – inicjatywa konsorcjum Stowarzyszenia Wzajemnej Pomocy Flandria oraz Stowarzyszenia Medycyna Polska. Zintegrowane Centrum Opieki obejmuje usługi w obszarze: teleopieki, opieki w domu i telemedycyny. To kompleksowe wsparcie dla osób niesamodzielnych – w szczególności z powodu wieku oraz niepełnosprawności.

Od tego roku główna nagroda w kategorii “Zdrowie” nosi imię Marii Remiezowicz – byłej dyrektor Wydziału Zdrowia i Spraw Społecznych Urzędu Miasta Poznania, która całe swoje życie zawodowe poświęciła wspieraniu i unowocześnianiu pracy socjalnej na poziomie lokalnym. Była wielokrotnie doceniana i nagradzana za duże zaangażowanie, realizację zróżnicowanych projektów unijnych dotyczących polityki zdrowotnej i społecznej oraz za podejmowanie działań na rzecz promocji i profilaktyki zdrowia.

– Zainicjowała i wdrożyła efektywną współpracę z organizacjami pozarządowymi – wyliczał Jędrzej Solarski, zastępca prezydenta Poznania. – Z ogromnym zaangażowaniem koordynowała prace nad licznymi programami ukierunkowanymi na poprawę jakości życia najbardziej potrzebujących mieszkańców miasta. Koordynowała prace związane z wieloma inwestycjami w miejskich jednostkach zdrowia i pomocy społecznej. Jako dyrektor wydziału inspirowała,  wspierała, dodawała otuchy, namawiała do kreatywnego myślenia i dyskusji z mieszkańcami na temat ich potrzeb, budowała porozumienia i łagodziła trudne sytuacje, zawsze w każdym człowieku widziała dobro i chęć poprawy. I była przede wszystkim naprawdę dobrym człowiekiem.

Nagrodę mieszkańców zdobył Chór Kameralny Poznańskie Senioritki. To jedyny taki zespół seniorski w Polsce. Senioritki prezentują zróżnicowany repertuar i działają od 2014 roku.  Koncertują m.in. w szpitalach, domach opieki społecznej i klubach seniora.

_____

Wyróżnienia otrzymali również:

EDUKACJA:

– Stowarzyszenie Zielona Grupa – za inicjatywę: Mobilne Centrum Kultury

– Fundacja Akceptacja – za inicjatywę “Ratuję, bo potrafię”

– Centrum Promocji i Rozwoju Inicjatyw Obywatelskich PISOP – za inicjatywę: Poznań jest kobietą – działania na rzecz kobiet

KULTURA:

– Fundacja Nordoff Robbins Polska – za inicjatywę: Publiczne Sceny Muzyczne

– Fundacja Wspierania Kreatywnej Edukacji, Rozwoju i Rewitalizacji Kreatywator – za inicjatywę: Kulturalny Super Tata

– Stowarzyszenie Grupa Stonewall  – za inicjatywę: Poznań Pride Week 2017

SPORT:

– Stowarzyszenie Na Tak – za inicjatywę: Bieg Na Tak

– Fundacja Wózkowicze – za inicjatywę: Dużo Aktywnej Przyjemności

ZDROWIE:

– Fundacja Inicjatyw Społecznych Mili Ludzie – za inicjatywę: Sport Dostępny 2017

– Katarzyna Papież i Migrant Info Point  – za inicjatywę: Airbag Poznań

– Fundacja Orchidea – za inicjatywę: Aktywna Neurorehabilitacja domowa i stacjonarna.

AW

Źródło: www.poznan.pl

Cytat na dobry TYdzień | Wanda Błeńska

WANDA MARIA BŁEŃSKA

Matka trędowatych, “Dokta”, jak nazywali ją Afrykanie, spędziła z nimi, lecząc, opatrując i ucząc, 42 lata. Chorym i pokrzywdzonym przez los poświęciła całe swoje życie. Mała, drobna. Wielka.

Urodziła się 13 października 1911 roku w Poznaniu. W 1928 roku rozpoczęła studia medyczne na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Poznańskiego, które ukończyła w 1934 roku. Kolejne dwa lata pracowała w szpitalu i Państwowym Zakładzie Higieny w Toruniu. Realizując swoje zainteresowania, w 1937 roku ukończyła Wyższy Kurs Mikrobiologii Lekarskiej w PZH w Warszawie. Potem pracowała w placówkach zdrowia w Gdańsku i Gdyni.

Była żołnierzem Armii Krajowej. Aresztowana w 1944 roku, następnie więziona w Gdańsku i Toruniu. Po wojnie konsekwentnie podwyższała kwalifikacje, kończąc kurs medycyny tropikalnej dla lekarzy w Hamburgu, Londynie i Liverpoolu. Jako doświadczony lekarz wyjechała do Ugandy i zamieszkała w ośrodku misyjnym, by wkrótce osiąść jako lekarz naczelny w Bulubie nad Jeziorem Wiktorii. Obecnie ośrodek ten, znacznie dzięki niej rozbudowany i unowocześniony, nosi nazwę Buluba Leprosy Center The Wanda Blenska Training Center. Pracowała też w dwóch innych ugandyjskich dystryktach – Busoga i Buganda, w misyjnych ośrodkach dla trędowatych. Oprócz pomocy medycznej niosła też pomoc socjalną i edukacyjną – uczyła pielęgniarstwa, udzielania pierwszej pomocy, rehabilitacji, czytania i pisania. W 1983 roku przeniosła się na dwa lata do leprozorium w indyjskim Puri założonego przez o. Mariana Żelazka.

Specjalne miejsce w jej lekarskiej praktyce zajmowali ludzie trędowaci, dla których była “Matką”. Długoletnia, pełniona z wielkim oddaniem praca przyniosła jej liczne odznaczenia i wyróżnienia, m.in. Krzyż Armii Krajowej, Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (nadany przez Prezydenta RP na Uchodźstwie), honorowe obywatelstwo Ugandy, doktorat honoris causa poznańskiej Akademii Medycznej, watykański Order św. Sylwestra, Złotą Statuetkę Hipolita za “stanie na straży wzorców moralnych i etycznych oraz za pracę na rzecz potrzebujących w Polsce i za granicą”, dziecięcy Order Uśmiechu i Nagrodę im. Ryszarda Kapuścińskiego.

W 1993 roku wróciła do Polski i zamieszkała w Poznaniu. Tutaj uroczyście obchodzono jej 90. (8 listopada 2001 roku w auli UAM) i 95. (30 października 2006 roku w katedrze) urodziny z udziałem przedstawicieli władz miasta i Kościoła. Obecni na nich byli także poznaniacy, którzy szanują i podziwiają to wszystko, co w odległej Afryce zrobiła.

Jej imię noszą poznańska Szkoła Podstawowa na Piątkowie i Szkoła Podstawowa w Niepruszewie. Honorowe Obywatelstwo Miasta Poznania przyznano dr Wandzie Błeńskiej “w dowód uznania zasług podczas długoletniej, pełnej poświęceń pracy wśród osób trędowatych w Afryce”. Decyzję o nadaniu tytułu wpisano w uchwałę Rady Miasta Poznania 15 maja 2001 roku.

30 października 2011 roku, po uroczystej mszy św. w kościele św. Marcina (miejsce chrztu Wandy Błeńskiej) w Sali Renesansowej ratusza odbyła się uroczystość z okazji 100 urodzin Jubilatki połączona z prezentacją książki Wanda Błeńska. Spełnione życie Joanny Malewskiej i Marty Pawelec. Wieczorem przy moście biskupa Jordana wypuszczono “do nieba” sto urodzinowych lampionów i odmówiono różaniec misyjny.

Wanda Błeńska zmarła 27 listopada 2014 roku w wieku 103 lat.

Więcej o dr Wandzie Błeńskiej w naszej biblioteczce o poznaniankach >>>

Źródło: poznan.pl

 

Wybitne Postacie Uniwersytetu #30 – dr Wanda Błeńska | Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.