Kolejne sukcesy Maestry Agnieszki Duczmal oraz Amadeusa – tym razem w Meksyku!

Z dumą umieszczamy relację Katarzyny Liszkowskiej z podróży Orkiestry Kameralnej Polskiego Radia Amadeus do Meksyku oraz niecodziennej i wspaniałej kolaboracji, w której uczestniczyła Maestra Agnieszka Duczmal.
Gratulujemy serdecznie!

„Dziewczynom wstęp wzbroniony?”

Dewizę Klubu dla Chłopaków Tubbiego Tompkinsa z „Dziewczynom wstęp wzbroniony” przypomniał recenzent podczas XXI Festival Cultural de Mayo w Guadalajara w Meksyku: „Kierowano się [nią] od zarania istnienia wielkich orkiestr. Furtwängler, Toscanini, Celibidache, Karajan i inni tylko w wyjątkowych sytuacjach pozwalali kobietom zająć miejsce za pulpitem. Taki stan rzeczy zmienił się dopiero w ostatnich dekadach ubiegłego wieku. Współcześnie nawet najbardziej konserwatywne zespoły […] mają w swoich składach kobiety, choć wciąż stanowią one mniejszość.”
(Jaime García Elías Niezapomniany wieczór, „El Informador” 24.05.2018)

W ramach XXI Festival Cultural de Mayo w Guadalajara koncertowała w tym roku Orkiestra Kameralna Polskiego Radia Amadeus i to pod batutą nie jednej, ale dwóch pań dyrygentek: swej założycielki Agnieszki Duczmal oraz jej córki Anny Duczmal-Mróz.

Koncert zachwycił krytyków muzycznych i publiczność wspaniałymi efektami muzycznymi – „zadziwiającym wdziękiem i świeżością pizzicato”, „przejrzystym i smakowitym wykonaniem Divertimenta K 138 Mozarta”; „w Orawie orkiestra udowodniła, że światowa krytyka zasłużenie zachwyca się legatem”. Publiczność dała szczery wyraz swojemu uznaniu zrywając się z miejsc na równe nogi – jak za dotknięciem ukrytego przycisku.

Kilka dni po zakończeniu festiwalu, w Teatro Dogollado w Guadalajara miał miejsce cykl prezentacji baletu „Romeo i Julia” Prokofiewa w wykonaniu zespołu baletowego i orkiestry filharmonicznej stanu Jalisco. Na zaproszenie dyrekcji Orquestra Filarmónica de Jalisco, kierownictwo muzyczne przedsięwzięcia sprawowała Agnieszka Duczmal.

Propozycja sięgnięcia po tę partyturę była dla polskiej dyrygentki równie niespodziewana co interesująca – „przypomniała mi lata spędzone w poznańskiej Operze gdzie przygotowałam premierę tego cudownego baletu, wspomina Agnieszka Duczmal’

Zdjęcia z konferencji prasowej z artystami Ballet de Jalisco

 

Muzycy orkiestry pokochali Agnieszkę Duczmal, która oczarowała ich wrażliwością i podejściem do muzyki (Cecylia, skrzypaczka studiująca przed laty w Warszawie wyściskała artystkę w imieniu całego zespołu):

Miłą niespodzianką było spotkanie z szefem Baletu Jalisco – okazał się nim polski tancerz i choreograf Dariusz Blajer:

Osobowość Agnieszki Duczmal wniosła niepowtarzalną i nadzwyczajną jakość do całego przedsięwzięcia artystycznego. Tak sama maestra wspominała pierwszy i ostatni spektakl „Romeo i Julia”:

Mimo, że upiekłam się żywcem stojąc za pulpitem dyrygenta, a spływającym z mego czoła potem można by napełnić niejedno wyschnięte koryto rzeki, miałam pełna satysfakcję z wykonania tego dzieła. A muzycy okazywali mi radość z naszej współpracy. To najmilsze chwile w pracy dyrygenta, gdy członkowie orkiestry gremialnie przychodzą podziękować za przekazywaną im podczas prób i koncertu muzykę.

Ostatnie minuty w Teatro Degollado. Tancerze wprowadzają dyrygentkę na scenę, burza oklasków i okrzyków skierowana jest teraz do wykonawców strony muzycznej. Dziękuję wspaniałym muzykom Orquesta Filarmonica de Jalisco! Dziękuję Marco Parisotto, Dariuszowi Blajerowi i Arturo Ricardo Gomez Paulat!”

Między występami Agnieszka Duczmal odpoczywała w „pueblo magico” – jednej z magicznych wiosek meksykańskich – w towarzystwie słynnych lokalnych muzyków „mariachi”.

Zdjęcia: Katarzyna Liszkowska, Orquesta Filarmónica de Jalisco.

Cytat na dobry TYdzień | Maria Skłodowska-Curie

Maria Salomea Skłodowska-Curie herbu Dołęga (ur. 7 listopada 1867 w Warszawie, zm. 4 lipca 1934 w Passy) – fizyczka i chemiczka, dwukrotna laureatka Nagrody Nobla (1903, 1911).

W 1891 Maria Skłodowska wyjechała z Polski (Królestwa Polskiego) do Paryża, by podjąć studia na Sorbonie (w XIX wieku kobiety nie mogły studiować na ziemiach polskich); następnie rozwinęła tam swoją karierę naukową. Była prekursorką nowej gałęzi chemii – radiochemii. Do jej dokonań należą: rozwinięcie teorii promieniotwórczości, technik rozdzielania izotopów promieniotwórczych oraz odkrycie dwóch nowych pierwiastków – radu i polonu. Z jej inicjatywy prowadzono także badania nad leczeniem raka za pomocą promieniotwórczości.

Nagrodą Nobla została wyróżniona po raz pierwszy w 1903 – z fizyki, wraz z mężem Pierre’em Curie i z Henrim Becquerelem, za badania nad odkrytym przez Becquerela zjawiskiem promieniotwórczości. Po raz drugi została nagrodzona w 1911 – z chemii za odkrycie polonu i radu, wydzielenie czystego radu i badanie właściwości chemicznych pierwiastków promieniotwórczych. Należy do grona jedynie czterech osób, który otrzymały Nagrodę Nobla więcej niż raz. Wśród nich jest jedną z dwóch, które otrzymały nagrody w różnych dyscyplinach. W tej czwórce jest też jedyną kobietą oraz jedynym uczonym uhonorowanym w dwóch różnych naukach przyrodniczych.

Maria Skłodowska-Curie to pierwsza kobieta, która spoczęła w paryskim Panteonie w dowód uznania zasług naukowych. Z mężem Pierre’em Curie miała dwie córki: Ève Curie i Irène Joliot-Curie.

Z ciekawostek:

Maria Skłodowska-Curie była nie tylko niezwykłą badaczką, ale nowoczesną wyzwoloną kobietą.

W 1895 roku wybrała się z Piotrem Curie w podróż poślubną na rowerach w okolice Île-de-France – było to dość nowoczesne jak na tamte czasy. Co więcej, Maria jeździła bez kapelusza i w skróconej sukni.

Jako jedna z pierwszych kobiet w historii, Maria Skłodowska-Curie zrobiła prawo jazdy (1916 rok), żeby móc wozić parat rentgenowski samochodem. Przemierzała z córką pola bitew w czasie I Wojny Światowej i rannym w bitwach żołnierzom wykonywała prześwietlenia RTG, wożąc aparaty furgonetkami – “małymi Curie”.

Maria Skłodowska-Curie w furgonetce z aparatem rentgenowskim. Źródło: Eve Curie: Madame Curie. S. 329 / Wikimedia

 

Oprócz filmów, sztuk teatralnych, znaczków i banknotów oraz pomników Skłodowska-Curie jest współczesną bohaterką, której portret znajdujemy na feministycznych plakatach czy t-shirtach na całym świecie. Stolica uhonorowała badaczkę muralem “Urodziłam się w Warszawie” przy ul. Lipowej 3. Mural powstał w ramach projektu Ścieżka Śladami Marii Skłodowskiej – Curie po Warszawie.

I chociaż Skłodowska-Curie nigdy nie odwiedziła Poznania, to:

…Uniwersytet Poznański uhonorował ją doktoratem honoris causa.

…W Poznaniu znajduje się plac M. Skłodowskiej-Curie (dawniej plac Bergera) na Wildzie.

…XII Liceum Ogólnokształcące im. Marii Skłodowskiej-Curie powstało w 1972 roku. Od 1988 roku siedziba szkoły znajduje się przy ul. Gen. T. Kutrzeby 8.

…W 2017 roku w Poznaniu w Laboratorium Wyobraźni Poznańskiego Parku Naukowo Technologicznego odbyły się huczne naukowe obchody 150. rocznicy urodzin Skłodowskiej-Curie.

Skoro już o nauce mowa… przypominamy!

Horyzont 2020 – granty programu Maria Skłodowska-Curie

Indywidualne granty badawczo-szkoleniowe  – termin zgłoszeń 12 września 2018 r. do godziny 17:00 – (Individual Fellowships – IF); wsparcie dla doświadczonych naukowców realizujących mobilność międzynarodową, opcjonalnie w sektorze pozaakademickim, wsparcie dla mobilności naukowców w Europie i poza jej granicami oraz zapewnienie pomocy w przyciąganiu najlepszych badaczy z zagranicy by chcieli pracować w UE;

Dofinansowanie regionalnych, krajowych i międzynarodowych programów  – termin zgłoszeń 27 września 2018 r. do godziny 17:00 (Trans-national co-operation among Marie Skłodowska-Curie National Contact Points), dzielenie się dobrymi praktykami i podnoszenie ogólnego poziomu wsparcia dla wnioskodawców, z uwzględnieniem ich różnorodności.

http://www.kpk.gov.pl/?page_id=10250

 

 

 

 

Biografia prof. Ewy Wycichowskiej już pod koniec sierpnia w księgarniach!

Jest nam bardzo miło poinformować, że na dniach ukaże się biografia Ewy Wycichowskiej, pióra Jagody Ignaczak.

Spotkanie autorskie, które poprowadzi Anna Wachowska-Kucharska, odbędzie się 24 maja, a wszystkie szczegóły znajdziejcie w naszym kalendarzu.

Monografia omawiająca życie i osiągnięcia słynnej poznańskiej choreograf, pedagog, tancerki i profesor sztuk muzycznych. Autorka opisuje najważniejsze etapy życia Wycichowskiej – jako primabaleriny, twórczyni ponad siedemdziesięciu choreografii do spektakli zrealizowanych w Polsce oraz za granicą (m.in. we Włoszech, Czechach, Niemczech i USA), inicjatorki Dancing poznań, jurorki międzynarodowych i polskich konkursów tańca, ale przede wszystkim wieloletniej dyrektor polskiego teatru tańca – baletu poznańskiego (1988–2016).

Siłaczki w Poznaniu | Relacja z nagrywania filmu “Siłaczki”

“Prawie 100 lat temu na mocy dekretu podpisanego 28 listopada 1918 r. przez marszałka Józefa Piłsudskiego polskie kobiety otrzymały prawa wyborcze. Również z tej okazji powstają właśnie „Siłaczki” – fabularyzowany dokument o pierwszych polskich feministkach. Oczywiście to nie jeden podpis jednego mężczyzny przyznał Polkom prawa wyborcze, był to długi proces rozmów, dyskusji, pracy u podstaw, w który zaangażowane były dzielne i oświecone kobiety. To one wywalczyły swoje prawa i o nich jest ten film.

Na fabułę filmu składają się herstorie działaczek z Warszawy, Krakowa i innych miast, ale i z Poznania. W scenach kręconych w Poznaniu występują min. siostry Tułodzieckie – Aniela i Zofia, działaczki na rzecz nie tylko praw kobiet ale i edukacji. W sobotni poranek kręcono sceny “Rowerami ku wolności” – przejazd poznańskich sufrażystek rowerami, w który zaangażowana była poznańska grupa Bloomerki a po południu i w niedzielę scenę spotkania Stowarzyszenia Personału Żeńskiego, które prowadziły siostry Tułodzieckie w Poznaniu. Stowarzyszenie to było pierwszym związkiem zawodowym dla kobiet, w ramach działalności świadczyło bezpłatne poradnictwo prawne dla kobiet oraz pośrednictwo pracy, wspierało samokształcenie i edukację. Przy stowarzyszeniu działała czytelnia, kasa zapomogowa i dom opieki dla starszych kobiet.

“Nasze prababki odważnie sięgały po swoje prawa, nie zniechęcały się największymi przeszkodami. W nas też jest siła, moc, energia” – mówi Marta Dzido, pisarka i dokumentalistka, współautorka filmu „Solidarność według kobiet”.

Miasto Poznań wsparło produkcję “Siłaczek”, w pracę przy filmie zaangażowały się poznańskie organizacje i instytucje:  Centrum Kultury ZAMEK w Poznaniu, Biblioteka Raczyńskich w Poznaniu, Muzeum Literackie Henryka Sienkiewicza, Teatr Polski w Poznaniu od 1875, Teatr Muzyczny w Poznaniu, TEATR WIELKI – OPERA POZNAŃ, Straż Miejska Miasta Poznania, Bloomerki – grupa rekonstrukcji herstorycznej. 

Film pojawi się pod koniec roku – premiera 28 listopada 2018 w warszawskim Kinie Muranów – równo w rocznicę uzyskania praw wyborczych kobiet.

Do zakończenia finansowania filmu potrzebne jest jeszcze 10 tys. PLN – zbiórka prowaadzona jest na portalu Polak Potrafi – https://polakpotrafi.pl/projekt/film-silaczki

 

Fotorelacja Eweliny Jaśkowiak (www.facebook.com/dziewczynaaferzysty/)

Pełna relacja: Galeria zdjęć na Lepszy Poznań (Ewelina Jaśkowiak) >>>

 

 


W mediach:

Gazeta Wyborcza >>>

WTK Play | Kręcili film w centrum miasta >>>

Blog Seniorałki >>> 

Galeria zdjęć na ePoznań >>>

Galeria zdjęć na Ten Poznań (Sławek Wąchała) >>>

Cytat na dobry TYdzień | Zofia Tułodziecka

Zofia Tułodziecka (ur. 24 kwietnia 1850 w Dąbrowie Starej, powiat Wolsztyn, zm. 7 czerwca 1924 w Poznaniu), wielkopolska działaczka społeczna.

Był córką dzierżawcy. Kształciła się na pensji we Włocławku, po śmierci ojca wyjechała do Warszawy i wyuczyła się zawodu krawieckiego. Zdobyte przygotowanie pozwoliło jej na otwarcie po powrocie do Poznania niedużego salonu mód. Wkrótce otworzyła także duży warsztat krawiecki, cieszący się opinią najlepszej pracowni krawiectwa damskiego w Poznaniu.

W 1903 była jedną z inicjatorek powstania pierwszego poznańskiego i polskiego związku zawodowego kobiet – Stowarzyszenia Personału Żeńskiego w Handlu i Przemyśle; stowarzyszenie, którego Tułodziecka była jedną z najaktywniejszych działaczek, prowadziło bezpłatne pośrednictwo pracy i poradnictwo prawne dla kobiet, organizowało kursy zawodowe, wspierało także samokształcenie i edukację. Przy stowarzyszeniu działała biblioteka, kasa zapomogowa, schronisko dla starych kobiet; w 1907 z inicjatywy organizacji w Poznaniu odbył się wiec kobiet w sprawie oświaty i domowego nauczania dzieci języka polskiego. Zofia Tułodziecka organizowała filie stowarzyszenia w Poznaniu (na Łazarzu i Wildzie) oraz w Toruniu i Brodnicy, a w 1907 zainicjowała powstanie pierwszej kobiecej spółdzielni pracy (Pracownia Sukien w Poznaniu). W 1920 stowarzyszenie połączyło się z Towarzystwem Młodzieży Kupieckiej.

Obok pracy zawodowej i aktywności w zawodowym ruchu kobiecym w Wielkopolsce Tułodziecka czynnie wspierała także swoją młodszą siostrę Anielę w działaniach na rzecz Towarzystwa Przyjaciół Wzajemnego Pouczania się i Opieki nad Dziećmi “Warta”, które przez kilkadziesiąt lat zajmowało się edukacją i pracą filantropijną wśród polskich dzieci zarówno jawnie, jak i w konspiracji.

 

Źródła:

Wikipedia / Ludwik Gomolec, Zofia Tułodziecka, w: Wielkopolski słownik biograficzny, Warszawa-Poznań 1981, PWN ISBN 83-01-02722-3

Przydatne linki:

Obszerny i niezwykły artykuł prof. Jarosława Urbańskiego „Początki radykalnego zawodowego ruchu kobiecego w Wielkopolsce“ na stronie rozbrat.org

Artykuł archiwalny http://poznan.wyborcza.pl/poznan/7,105531,22338105,kongres-kobiet-przypomni-panny-tulodzieckie-rozczochrane-feministki.html