Cytat na dobry TYdzień | Barbara Sass

W rocznicę urodzin / 14.10.

Kobiety Barbary Sass

Barbara Sass-Zdort (ur. 14 października 1936 w Łodzi, zm. 2 kwietnia 2015 w Warszawie) to reżyserka filmowa i teatralna oraz scenarzystka, znaną ze znakomitego portretowania kobiet. Jej ojciec był społecznikiem, kuratorem województwa łódzkiego, walczącym o prawa nauczycieli. Matka, Janina Sass z domu Kapczyńska, była dyrektorką Studium Nauczycielskiego dla Trenerów Wychowania Fizycznego. Dziadek był fabrykantem w Łodzi. W 1958 roku ukończyła Wydział Reżyserii PWSF w Łodzi. Przez wiele lat była asystentką reżysera, później II reżyserem. Dopiero po latach zdecydowała się kręcić własne filmy. W latach 1982–1986 była przewodniczącą Koła Reżyserów Stowarzyszenia Filmowców Polskich. Laureatka krajowych i europejskich nagród filmowych. Otrzymała min: w 1997 roku nagrodę – “Złota Maska” za reżyserię “Trzech sióstr” w Teatrze im. Jaracza w Łodzi. W 2000 roku otrzymała nagrodę “Wielki FeFe” “za robienie kina kobiecego” na Fefe Film Festiwal w Skierniewicach. W 2017 roku została patronką ulicy w Nowym Centrum Łodzi. W prawie wszystkich filmach Sass, kobiety są bohaterkami. Są silne, energiczne, konfrontują się ze światem a jednocześnie są bardzo samotne. Większość z nich jest nie jest wielce szlachetna, ale i nie jest do końca zła, musi dokonywać wyborów i pokonywać moralne dylematy. Sama Sass nie widziała siebie jako reżyserki – kobiety, była po prostu osobą kręcącą filmy, o kobietach.

Więcej o Barbarze Sass na Filmpolski.pl >>>

Bohaterki filmów fabularnych:

“Bez miłości” (1980)

Jest to historia młodej dziennikarki Ewy, która pragnie zrobić wielką karierę. Kiedy Ewa poznaje alkoholiczkę Mariannę, zaczyna dostrzegać problemy innych ludzi. Nagroda: Brązowe Lwy Gdańskie.

Bohaterka – Ewa Bracka – nie ma żadnych skrupułów i stopniowo osiąga swój cel. Nie przejmuje się losem innych ludzi, nawet swojej córce poświęca coraz mniej czasu, dziecko wychowuje się u babci (Dorota Stalińska)

 

„Debiutantka“ (1981)

Ewa Orzechowska to młoda, zdolna absolwentka wydziału architektury. Rezygnuje z zagranicznego stypendium, żeby móc pracować z wybitnym architektem, który wrócił do kraju opromieniony sławą i pracuje nad projektem Muzeum Morskiego w Gdańsku. W jego pracowni jest napięta atmosfera. Szef rzadko pokazuje się w pracy, zastępuje go nieco apodyktyczna Maria, jego najbliższa współpracowniczka. Po kilku bezskutecznych próbach Ewie w końcu udaje się spotkać z Jerzym. Podczas rozmowy dochodzi do sporu między debiutantką a mistrzem. Mimo to Jerzy proponuje jej przeniesienie do swojej willi nad morzem. Oprócz niego mieszka tam jego żona Bożena oraz asystentka i kochanka Maria.

Bohaterka – Ewa Orzechowska to młoda, zdolna absolwentka wydziału architektury, gotowa wiele poświęcić dla kariery, ale jednocześnie miała pewne granice, których przekraczać nie chciała (Dorota Stalińska)

 

„Krzyk“ (1982)

Rok 1981. Marianna, dziewczyna z warszawskiej Pragi, wychodzi z więzienia i dostaje pracę salowej w wysokiej klasy domu starców. Działacze związkowi przeprowadzają kontrolę w domu starców, podejrzewając, że zajmują tam bezprawnie miejsca dawni komunistyczni prominenci, jednym z nich jest podopieczny Marianny.

Bohaterka – Marianna, kobieta z półświatka, tęskniąca za innym życiem. Zmaga się z kwestiami morlaności i dokonywania wyborów (Dorota Stalińska)

 

„Rajska jabłoń“ (1985)

Film na podstawie powieści Poli Gojawiczyńskiej z 1937 roku pod tym samym tytułem. Treścią powieści są dalsze losy bohaterek „Dziewcząt z Nowolipek” (1935), której jako już dojrzałe osoby, z trudem, ale i z odwagą szukają prawdy o swoim miejscu w życiu. Dołęga-Mostowicz pisał o książce: „Nowe śmiałe poglądy na temat ustosunkowania człowieka do życia, oryginalna kompozycja, plastyczny i żywy styl tworzą z „Rajskiej jabłoni“ utwór nieprzeciętny, stanowiący poważną pozycję w naszej współczesnej beletrystyce.“

Bohaterki:

Bronka Mossakowska (Izabela Drobotowicz-Orkisz)

Kwiryna (Ewa Kasprzyk)

Amelka Raczyńska (Marta Klubowicz)

Magdalena Piędzicka, żona Ignacego (Anna Romantowska)

 

„Dziewczęta z Nowolipek“ (1986)

Film na podstawie powieści Poli Gojawiczyńskiej o tym samym tytule. Była to kolejna ekranizacja tej książki; pierwsza miała miejsce w 1937 r., a następna w 1970 r. (marzec – kwiecień; czteroczęściowy spektakl TV).

Historia opowiada o losach kilku przyjaciółek, dorastających na biednej warszawskiej ulicy Nowolipki i o konfrontacji ich marzeń z rzeczywistością. Wraz z „Rajską jabłonią“, obie części cyklu funkcjonują razem pod określeniem „dylogia warszawska”

Bohaterki:

Bronka Mossakowska (Izabela Drobotowicz-Orkisz)

Kwiryna (Ewa Kasprzyk)

Amelka Raczyńska (Marta Klubowicz)

Magdalena Piędzicka, żona Ignacego (Anna Romantowska)

 

„Historia niemoralna“ (1990)

Opowieść o relacji aktorka – reżyserka, o wajemnym uzależnieniu, ambicjach, rywalizacji. Film powstał na podstawie współpracy z Dorota Stalińską, która grała w poprzednich filmach Sass. Przez te 10 lat nawiązała się między nimi bardzo silna więź, która jednak nie przetrwała próby – po filmie drogi obu kobiet się rozeszły.

Barbara Sass nie cofa się przed drastycznością, o sprawach intymnych, by nie rzec wstydliwych, mówi głośno i bez ogródek. Bohaterka brawurowo grana przez Dorotę Stalińską jest kobietą egoistyczną, dążącą do dominacji nad otoczeniem, ambitną i agresywną, choć nie pozbawioną wrażliwości. Reżyserka nie poprzestaje jednak na analizie osobowości swojej bohaterki. Porusza także problem manipulacji jednej artystki przez drugą. Jak daleko można się tu posunąć? Jakie są moralne granice takiego postępowania? Czy sztuka może istnieć bez igrania z uczuciami i prywatnością drugiego człowieka? Prowokacyjny tytuł filmu dodatkowo podkreśla wagę tych pytań. “Historia niemoralna” to film niezwykle szczery, wręcz intymny.“ (za: filmpolski.pl)

Bohaterki – Barbara Sass i Dorota Stalińska.

 

„Pajęczarki“ (1993)

Bohaterkami filmu są dwie siostry, Magda i Ewa. Magda zajmuje się dziennikarstwem, a Ewa jest gimnastyczką. Obie jednak borykają się z problemami finansowymi. Ewa dowiaduje się o wyjeździe na zawody za ocean, Magda postanawia pojechać z siostrą. Nie stać jej jednak na tak kosztowną wyprawę. Magda namawia siostrę na kradzież majątku jej byłego męża.

Bohaterki:

Ewa Wiśniewska (Adrianna Biedrzyńska)

Magda Wiśniewska (Maria Pakulnis)

 

“Pokuszenie” (1995)

Rok 1953. Młoda zakonnica Anna zostaje przywieziona do miejsca internowania jednego z księży, gdzie ma mu posługiwać. Anna przeżywa szok, gdy rozpoznaje w księdzu człowieka, którego kiedyś obdarzyła prawdziwym i szczerym uczuciem. Od tej pory obydwoje muszą walczyć z budzącym się znów uczuciem. Siostra nie wie, że służba bezpieczeństwa precyzyjnie zaplanowała intrygę. Zakonnicy ma przypaść rola donosicielki, jej zadaniem jest skompromitowanie księdza. Młoda Anna czuje się zupełnie samotna między dwiema potęgami – ustrojem komunistycznym i Kościołem.

Bohaterka:

Siostra Anna (Magdalena Cielecka)

 

“Jak narkotyk” (2001)

Jest rok 1980, Anna 18-latka z małego miasteczka, dowiaduje się, że jest ciężko chora na serce, pozostaje jej 2-3 lata życia. W sanatorium, do którego jedzie w oczekiwaniu na operację, poznaje niewiele starszego od siebie Piotra, studenta gdańskiej ASP. Zakochuje się w nim i po krótkiej znajomości postanawia poślubić, po jakimś czasie jednak chłopak popełnia samobójstwo.

Bohaterka:

Anna (Magdalena Cielecka)

 

“W imieniu diabła” (2011)

“Szokująca historia inspirowana prawdziwymi wydarzeniami. Opowieść o kobietach, które znalazły się na granicy wiary i szaleństwa, miłości i pożądania.
Żeński klasztor. Grupa zakonnic prowadzona przez zasadniczą Matkę Przełożoną próbuje chronić się przez grzesznym, zepsutym światem. Wkrótce na czele kobiet staje charyzmatyczny ksiądz Franciszek, który otworzy przed nimi nowe pojęcie Boga. Przeorysza razem z duchownym głosić będą prawdę, według której nie tylko duch, ale też ciało winno doświadczać Najwyższego… Niedługo potem wokół klasztoru pojawia się kolczasty drut, nikt już nie może wejść do środka, ani wyjść na zewnątrz. To, co dzieje się za murem pozostaje tajemnicą sióstr i księdza Franciszka. Tylko jedna z nich, Anna, wydaje się nie być do końca przekonana, co do nowej formy wyznawania wiary. Osamotniona, wewnętrznie rozdarta, będzie musiała stoczyć bezwzględną walką o czystość swojej duszy i … ciała…“ (za: filmpolski.pl)

Bohaterki:

Anna (Katarzyna Zawadzka)

Matka Przełożona (Anna Radwan)

Michalina (Roma Gąsiorowska)

siostra Zofia (Elżbieta Karkoszka)

siostra Barbara (Marzena Trybała)

 

Cytat w rozmowie z Barbarą Hollender (wywiad w Rzeczpospolitej – polecamy!) >>>

 

Więcej:

https://culture.pl/ >>>

http://www.filmpolski.pl >>>

Raport: “Kwestia płci w nowych podstawach programowych i wybranych podręcznikach szkolnych”

We wrześniu 2018 ukazał się nowy raport Obserwatorium Równości Płci Instytutu Spraw Publicznych p.t. “Kwestia płci w nowych podstawach programowych i wybranych podręcznikach szkolnych” autorstwa Beaty Łaciak i Małgorzaty Druciarek (Warszawa 2018).
Raport zawiera szereg rekomendacji, nad którymi pracowano wspólnie z autorkami i gronem eksperckim, w składzie: Dorota Bregin (Towarzystwo Edukacji Antydyskryminacyjnej), Dr Iwona Chmura – Rutkowska (Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu), dr hab. Edyta Głowacka – Sobiech, prof UAM (Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu), Małgorzata Leszko (Centrum Edukacji Obywatelskiej (CEO), Kinga Lohmann (Koalicja KARAT), Dorota Obidniak (Związek Nauczycielstwa Polskiego), dr hab. Dorota Pankowska, prof. UMCS (Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej), Joanna Piotrowska (Fundacja Feminoteka), Joanna Skonieczna (Grupa Edukatorów Seksualnych “Ponton”, Warszawski Uniwersytet Medyczny), Magdalena Smak (IBE Instytut Badań Edukacyjnych), Monika Woźniak (Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich).

Podstawy programowe i podręczniki szkolne takich przedmiotów jak: wychowanie do życia w rodzinie, wiedza o społeczeństwie, etyka, edukacja wczesnoszkolnado zostały poddane krytycznej analizie treści z perspektywy feministycznej, akcentującej znaczenie płci w życiu społecznym.
Autorki poszukują odpowiedzi na pytania:
• Czy i jak w analizowanych materiałach została uwzględniona problematyka dotycząca płci, równości płci, relacji między kobietami i mężczyznami, dyskryminacji związanej z płcią?
• Czy na podstawie analizowanych programów i podręczników szkolnych można dostrzec wrażliwość na kwestie związane z płcią?
• Czy i jak w analizowanych materiałach pojawia się problem różnorodności związanej z niepełnosprawnością, kolorem skóry czy narodowością?
Kwestie tolerancji, dyskryminacji i równości, jak się wydaje, nierozerwalnie wiążą się nie tylko z problemem płci, ale także z zagadnieniem traktowania wszelkiej różnorodności.

Raport dostępny jest w wersji elektronicznej: http://rownoscplci.pl/publikacje,1,37.html

Fundusz Feministyczny: minigrant | Zgłoszenia do 28.10.2018

Fundusz Feministyczny zaprasza do udziału w konkursie o minigrant:

Macie pomysł na feministyczne działanie? Zapraszamy do składania wniosków do 28 października. O minigranty do kwoty 4 400 zł mogą ubiegać się organizacje pozarządowe i grupy nieformalne. Przed złożeniem wniosku upewnijcie się, czy Wasza grupa spełnia warunki udziału w konkursie.

Warunki konkursu i priorytety Funduszu – pdf

Zasady konkursu – pdf

Wnioski można składać za pomocą formularza elektronicznego dostępnego tutaj.

Wzór wniosku o minigrant publikujemy jedynie pomocniczo, dla wcześniejszego przygotowania wniosku.

Wniosek_o_minigrat – word

Wniosek_o_minigrat – pdf

Zależy nam na wspieraniu różnorodnych inicjatyw, które utożsamiają się z ruchem feministycznym i działają na rzecz praw kobiet, osób queer, niebinarnych, interpłciowych i/lub transpłciowych, w różnych miejscach w Polsce.

Ważne jest dla nas wspieranie grup i organizacji, działających na zasadach samoorganizacji, które podejmują decyzje wspólnie o nich dyskutując, są aktywne w ramach konkretnej społeczności lokalnej i poza dużymi ośrodkami miejskimi.

Środki Funduszu Feministycznego można przeznaczyć na dowolne działania. O tym, kto otrzyma wsparcie zadecydują, przede wszystkim, same uczestniczki konkursu. Dlatego też ubieganie się o minigrant oznacza udział w ocenie innych pomysłów zgłoszonych w konkursie.

Via: https://femfund.pl/ubiegaj-sie-o-grant/

Cytat na dobry TYdzień | Stanisława Przybyszewska

Stanisława Przybyszewska

Stanisława Przybyszewska (ur. 1 października 1901 w Krakowie, zm. 15 sierpnia 1935 w Gdańsku) – polska dramatopisarka i powieściopisarka.

Była córką pisarza Stanisława Przybyszewskiego i malarki Anieli Pająkówny. Wychowywała ją tylko matka. Aniela Pająkówna z córką wielokrotnie zmieniała miejsce pobytu: od Lwowa przez Wiedeń, Zurych i Monachium do Paryża, gdzie zmarła w 1912 na zapalenie płuc. Opiekunami małoletniej Stanisławy zostali Wacław i Zofia Moraczewscy oraz wujostwo Helena i Marcin Barlińscy. Dzięki ich dbałości otrzymała bardzo staranne wykształcenie. Wcześnie poznała arcydzieła literatury i malarstwa europejskiego, z łatwością przyswoiła sobie kilka języków i umiejętność gry na skrzypcach. Po dziesięciu latach pobytu za granicą, w połowie 1916 wróciła do kraju. W Krakowie kontynuowała naukę w żeńskim seminarium nauczycielskim i po odbyciu praktyki pedagogicznej w szkole ludowej w Nowym Sączu, w 1920 zdała egzamin dojrzałości w IV Gimnazjum Realnym w Krakowie. Po maturze przeniosła się do Poznania, gdzie od ponad roku przebywał jej ojciec z drugą żoną Jadwigą primo voto Kasprowiczową.

W Poznaniu otrzymała posadę na poczcie, wkrótce jednak z niej zrezygnowała, niezadowolona z mechanicznego charakteru swojej pracy. Rozpoczęła studia muzyczne w poznańskim konserwatorium. W następnym roku zapisała się na poznański uniwersytet, gdzie przez jeden trymestr uczęszczała na wykłady na wydziale filologicznym. Samodzielnie studiowała ekonomię, psychologię i podstawy nauk socjologicznych. W tym czasie zarabiała jako nauczycielka. W 1922 debiutowała w XIV tomie poznańskiego “Zdroju” przekładem prozy poetyckiej Marcela Lenoira pt. Myśli o malarstwie.

W 1922 przeniosła się do Warszawy. W 1923 poślubiła malarza Jana Panieńskiego poznanego podczas pobytu w Poznaniu. Natychmiast potem oboje wyjechali do Gdańska, gdzie Panieński był nauczycielem rysunków w Gimnazjum Polskim. Zamieszkiwali skromny pokój w budynku na placu gimnazjalnym. Aktywnie uczestniczyli w życiu kulturalnym polskiego środowiska w Wolnym Mieście, biorąc udział w pracach Macierzy Szkolnej i Towarzystwa Przyjaciół Nauki i Sztuki. W 1925 Jan Panieński wyjechał na studia artystyczne do Paryża, gdzie zmarł nagle pod koniec tegoż roku. Przybyszewska bezskutecznie starała się o etat nauczycielski w Gimnazjum Polskim; udało jej się tylko zachować bezpłatnie dotychczasowe mieszkanie.

Odtąd poświęciła się przede wszystkim twórczości literackiej, utrzymując się z prywatnych lekcji języków obcych. W latach 1929–1933 otrzymywała zasiłki i stypendia Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. W tym trudnym okresie otrzymywała pomoc finansową od ciotki Heleny Barlińskiej i przyrodniej siostry Iwy Bennet (córki Dagny Juel). Była osobą schorowaną i zreumatyzowaną. Od lekarza otrzymywała recepty na środek przeciwbólowy – morfinę, której małe porcje pozwalały jej na znośną egzystencję. Zmarła 15 sierpnia 1935 z wycieńczenia i biedy. Pochowana na Chełmie (niem. Stolzenberg) w Gdańsku. W wielu miejscach (m.in. w Encyklopedii Gdańskiej) podawane są nieprawdziwe informacje, że została pochowana na cmentarzu dla bezwyznaniowców. Jej grób nie zachował się do naszych czasów.

Pozostawiła bogatą korespondencję (Listy – trzy tomy wydane w latach 1978–1985). Pisała wiele opowiadań, które jednak w większości pozostały niedokończone. Wyjątkiem są Ostatnie noce ventose’a, którego głównymi bohaterami są rewolucjoniści francuscy – Maksymilian Robespierre, Georges Danton i Camille Desmoulins. Autorka podejmuje tam próbę zanalizowania łączących ich relacji: od młodzieńczej przyjaźni, poprzez polityczną nienawiść, aż do utajonego romansu (hipoteza ta, niegdyś popularna wśród historyków, została już zarzucona). W 2015 wydano Cyrograf na własnej skórze i inne opowiadania – zbiór siedmiu niepublikowanych opowiadań Przybyszewskiej, dotyczących m.in. rewolucji francuskiej.

Do tematyki rewolucji odnosiły się również dramaty Przybyszewskiej. Pierwszy z nich, jednoaktówka Dziewięćdziesiąty Trzeci – to fikcyjny romans między zdeklasowaną arystokratką a młodym działaczem jakobińskim. Największą sławę jednak zdobyła sobie Sprawa Dantona (1929) – opowieść o walce pomiędzy stronnictwem popierającym Dantona a zwolennikami Robespierre’a. W utworze tym autorka przełamała starą konwencję literacko-historiograficzną, opowiadając się jednoznacznie po stronie Robespierre’a poprzez ukazanie jego racji ideowych i wypieranie stereotypu krwawego tyrana. Dalszym ciągiem tego dramatu miał być Thermidor – kronika upadku jakobinów w lipcu 1794 r., lecz pozostał nieukończony.

Obsesją Przybyszewskiej stało się nie tyle zrozumienie motywacji rewolucjonistów, co przeforsowanie własnej interpretacji wydarzeń. Pragnę wbić w grząską materię publicznego mózgu nowy obraz Rewolucji, obraz, co by nie był śmiertelną krzywdą dla kilku herosów – wyjaśniała. Pisarka szczególnie dużo uwagi poświęciła procesowi dantonistów, widząc w nim starcie między dobrem a złem – osobowością mentalną a renegatem powołania.

Kluczową postacią był dla Przybyszewskiej Maksymilian Robespierre. Pisarka, bazując głównie na prorewolucyjnej monografii Alberta Mathieza, mocno idealizowała przywódcę jakobinów, polemizując z „reakcyjnymi” historykami. Przybyszewska widziała w Nieprzekupnym idealistę i geniusza, którego nie potrafili docenić współcześni mu działacze. Z biegiem czasu, coraz bardziej izolując się od świata zewnętrznego, wytworzyła silną więź emocjonalną ze swoim wyobrażeniem polityka. W dniu ukończenia Sprawy Dantona pisała: Jestem dziś jeszcze głębiej zakochana w Robespierze, niż pięć lat temu. (…) Nikomu, ani żywemu, ani fikcyjnemu, nie dotrzymałam wierności tak długo. Do śmierci codziennie pracowała nad kolejnymi tekstami poświęconymi Nieprzekupnemu, a swoje listy datowała według kalendarza rewolucyjnego. Podzielająca jej fascynację Hilary Mantel nazwie ją kilkadziesiąt lat później „kobietą, która umarła na Robespierre’a”.

Okładka komiksu „Olimpia z Gdańska” na motywach opery pod tym samym tytułem, Gdańsk 2015.

Źródło:Wikipedia

Bibliografia:

  • Przybyszewska, Stanisława: Ostatnie noce Ventôse’a, z rękopisu wyd., wstęp i przypisy Stanisław Helsztyński, Kraków 1958;
  • Przybyszewska, Stanisława: Dramaty, oprac. i wstęp Roman Taborski, posłowie Jerzy Krasowski, Gdańsk 1975;
  • Przybyszewska, Stanisława: Listy, oprac. i wstęp Tomasz Lewandowski, t. 1-3, Gdańsk 1975–1985;
  • Przybyszewska, Stanisława: Cyrograf na własnej skórze i inne opowiadania,  pod red. Dagmary Binkowskiej; oprac. Lilianna Antonik, Dagmara Binkowska, Katarzyna Eremus, Anna Głuszek, Lucyna Markowska, Gdańsk 2015;
  • Bojarska, Anna, Andrée Lynne (Proza Przybyszewskiej), „Przegląd Humanistyczny” 1987 nr 11;
  • Fik, Marta: Za co kochamy Przybyszewską, „Twórczość” 1975 nr 12;
  • Helsztyński, Stanisław: Citoyenne Przybyszewska, [w:] Meteory Młodej Polski, Kraków 1969;
  • Kosicka, Jadwiga; Gerould, Daniel: A Life of Solitude: Stanislawa Przybyszewska, a Biographical Study with Selected Letters,  Evaston, 1989
  • Kuncewicz, Piotr, Agonia i nadzieja. Literatura polska od 1918, t. 1, Warszawa 1991, s. 286–289;
  • Lewandowski, Tomasz: Dramat intelektu. Biografia literacka Stanisławy Przybyszewskiej, Gdańsk 1982;
  • Nasiłowska, Anna, Trzydziestolecie 1914–1944, Warszawa 1955, s. 173;
  • Osoby, wybór, opracowanie i redakcja Maria Janion i Stanisław Rosiek. Z serii Transgresje, t. 3, Gdańsk 1984 (dyskusja o twórczości pisarki).

 

Do swojej ciotki napisała w 1929 r.:

“Zdecydowałam się na wybór zawodu … Mogę być tylko literatem, albo niczym. Kokietowałam się literaturą od siedemnastego roku począwszy, ale do dwudziestego piątego miałam poważne wątpliwości. Teraz mam pewność i postępuję, nie tylko myślę wedle niej. Tzn. zastrzegam sobie wyłączne posiadanie swego życia – czyli Wolność przez duże W – za wszelką cenę. Dość wysoką. Godności przede wszystkim. No, i komfortu. I bezpieczeństwa. Nie przyjęłabym więcej nad trzy godziny lekcji dziennie.”

Polecamy artykuł Marcina Stąporka “Patroni tramwajów: Stanisława Przybyszewska” >>>

Tekst Łukasza Rudzińskiego “Stanisława Przybyszewska z szuflady – o nieznanych opowiadaniach Przybyszewskiej” >>>

Życiorys barwnie opisany na blogu “Jej historie” –  “„Zastrzegam sobie wyłączne posiadanie swojego życia”. Stanisława Przybyszewska (1901-1935) >>>