Cytat na dobry TYdzień | Wisława Szymborska

Wisława Szymborska, właśc. Maria Wisława Anna Szymborska (ur. 2 lipca 1923 na Prowencie, obecnie część Kórnika, zm. 1 lutego 2012 w Krakowie) – polska poetka, eseistka, krytyczka, tłumaczka, felietonistka; laureatka Nagrody Nobla w dziedzinie literatury (1996), członkini założycielka Stowarzyszenia Pisarzy Polskich (1989), członkini Polskiej Akademii Umiejętności (1995), odznaczona Orderem Orła Białego (2011).

Od 1929 Wisława Szymborska mieszkała w Krakowie, gdzie debiutowała w 1945 na łamach „Dziennika Polskiego” wierszem Szukam słowa. W 1952 w Spółdzielni Wydawniczej „Czytelnik” wydała pierwszy tom poetycki Dlatego żyjemy, w tym samym roku została członkiem Związku Literatów Polskich. W latach 1953–1966 była kierownikiem działu poezji tygodnika „Życie Literackie”, następnie w latach 1967–1981 publikowała w nim felietony Lektury nadobowiązkowe, które pisała do 2002. W 1983 nawiązała współpracę z „Tygodnikiem Powszechnym”. Od 1988 była członkiem PEN Clubu, od 2001 była członkiem honorowym Amerykańskiej Akademii Sztuki i Literatury.

Laudacja Noblowska

„W Wisławie Szymborskiej Szwedzka Akademia chce uhonorować przedstawicielkę niezwykłej czystości i siły poetyckiego spojrzenia. Poezji jako odpowiedzi na życie, sposobu na życie, pracy nad słowem jako myślą i wrażliwością. Wiersze Wisławy Szymborskiej to perfekcja słowa, wysoce wycyzelowane obrazy, myślowe allegro ma non troppo, jak nazywa się jeden z jej wierszy. Jednak ciemności, której nie ulegają one bezpośrednio, wyczuwa się w nich tak, jak ruch krwi pod skórą.”

Odznaczenia i nagrody:

Order Orła Białego (2011)

Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1974)

Złoty Krzyż Zasługi (1955, w 10 rocznicę Polski Ludowej za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki)

Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2005)

Nagroda Fundacji im. Kościelskich (1990, przyznana wyjątkowo, jednorazowa Nagroda im. Zygmunta Kallenbacha za najwybitniejszą książkę ostatniego dziesięciolecia)

Nagroda Goethego (1991)

Nagroda Herdera (1995)

doktor honoris causa Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu (27 lutego 1995)[32] – jedyny doktorat honorowy, który przyjęła poetka

Nagroda Literacka Miast Partnerskich Torunia i Getyngi im. Samuela Bogumiła Lindego (1996)

Nagroda Nobla w dziedzinie literatury (przyznana 3 października 1996, wręczona w Sztokholmie 9 grudnia 1996). Komitet Noblowski w uzasadnieniu przyznania poetce nagrody napisał: „za poezję, która z ironiczną precyzją pozwala historycznemu i biologicznemu kontekstowi ukazać się we fragmentach ludzkiej rzeczywistości”.

tytuł Człowiek Roku tygodnika „Wprost” (1996)

Honorowe Obywatelstwo Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa (1997)

Dziecięca Nagroda „Serca” za pomoc dla świdnickich dzieci. Za pośrednictwem Jacka Kuronia i jego Fundacji „Pomoc Społeczna SOS” przekazała część Nagrody Nobla na zakup okien do budowanego w Świdnicy Europejskiego Centrum Przyjaźni Dziecięcej.

Złoty Medal Honorowy za Zasługi dla Województwa Małopolskiego (2012, pośmiertnie)

Dla upamiętnienia Wisławy Szymborskiej, m.in. jako autorki wiersza „Otwornice”, w 2018 jeden z nowo odkrytych gatunków otwornic nazwano Cyrea szymborska.

(Źródło: Wikipedia)

Wisława Szymborska była też jedną ze stu sygnatariuszek otwartego “Listu Stu Kobiet”. List wystosowany 4 lutego 2002 do Parlamentu Europejskiego, i inicjatywy Porozumienia Kobiet 8 Marca i OŚKi. W liście sygnatariuszki (m.in.: prof. Maria Janion, Wisława Szymborska, Magdalena Abakanowicz, Agnieszka Holland) domagały się wolnej od zastraszania, demokratycznej debaty na temat sytuacji kobiet w Polsce, uniemożliwianej ich zdaniem przez porozumienie rządu Leszka Millera z Kościołem katolickim, które miało polegać na zaniechaniu przez rząd dyskusji na temat prawnego zwiększenia możliwości dokonywania aborcji w zamian za poparcie Episkopatu dla akcesji do Unii Europejskiej podczas referendum integracyjnego.


 

Przypominamy “List Stu Kobiet”

Do Parlamentu Europejskiego

European Parliament

Plateau du Kircherberg, B.P. 1601, L-2929 Luxemburg

 

Warszawa, 4 lutego 2002

Pragniemy wyrazić zaniepokojenie charakterem debaty o sytuacji kobiet w Polsce. Na podstawie rozmaitych wypowiedzi publicznych można powziąć domniemanie, że doszło do swoistego porozumienia między Kościołem katolickim a rządem w kwestii przystąpienia Polski do Unii Europejskiej. Kościół mianowicie będzie popierał integrację z Europą w zamian za rezygnację rządu z dyskusji nad nowelizacją ustawy antyaborcyjnej. Polskie prawo dotyczące możliwości przerwania ciąży jest – obok Irlandii i Malty – najbardziej restrykcyjne w Europie. Przy czym w dziedzinie aborcji praktyka jest jeszcze surowsza niż ustawa, gdyż lekarze w szpitalach – powołując się na klauzulę sumienia – odmawiają nawet wykonywania zabiegów przewidzianych w obowiązującej ustawie.

W kuluarach integracji Polski z Unią Europejską odbywa się zatem swoisty handel prawami kobiet, pokrywany charakterystycznym, stronniczym sposobem mówienia. Obrona życia poczętego traktowana jest jako obiektywny dogmat, zaś o aborcji z przyczyn społecznych mówi się w cudzysłowie jako o ideologicznym roszczeniu feministek, usiłujących zalegalizować morderstwo. Doszło do tego, że Izabelę Jarugę-Nowacką, pełnomocniczkę nowego rządu do spraw równego statusu kobiet i mężczyzn, która zastanawia się nad koniecznością wprowadzenia do szkół rzetelnej edukacji seksualnej oraz złagodzeniem ustawy antyaborcyjnej, hierarcha Kościoła biskup Tadeusz Pieronek nazwał “feministycznym betonem, który nie zmieni się nawet pod wpływem kwasu solnego”.

Trudno określić to inaczej niż zastraszaniem właśnie ideologicznym. Mimo protestów ze strony środowisk kobiecych biskup podtrzymał swoje wyrażenie, motywując je tym, że ktoś, kto będzie za zabijaniem nienarodzonych, musi się spodziewać ostrych słów. Nie tylko zatem nie będzie jakichkolwiek zmian prawnych, ale nawet mówienie o nich wywołuje agresywną retorykę. Rozumiemy, że Kościół ma prawo bronić swego stanowiska, ale niechże uzna prawo innych do wyrażania odmiennych postaw. Demokracja stosowana nie może obyć się bez nieskrępowanej wymiany zdań. Trzeba powiedzieć jasno, że zamykanie ust jednej ze stron nie może uchodzić za rozumny kompromis.

Integracja europejska to również integracja w dziedzinie równego statusu kobiet i mężczyzn, przywrócenia kobietom prawa do samostanowienia o swoim życiu. Demokratyczna debata na ten tak ważny temat powinna się toczyć w sposób swobodny, bez karcenia i zastraszania.

(Grafika na podstawie zdjęcia Mariusza Kubika, Wikimedia)

Cytat na dobry TYdzień | Helena Przybyłek, Stanisława Sobańska i Maria Kapturska

28 czerwca 1956 r. zapisał się w historii mianem “Czarnego Czwartku”. Jednym z symboli tej daty są trzy poznańskie tramwajarki – Helena Przybyłek (20 lat), Stanisława Sobańska (18 lat) i Maria Kapturska (21 lat). Te młode kobiety wykazały się wielką odwagą i determinacją, poniosły też ogromną ofiarę. Zbliża się rocznica Wypadków Poznańskich, przypominamy zatem o trzech młodych kobietach, o ich niezłomnej postawie ale i osobistych konsekwencjach ich działań.

W czerwcu b.r. Komisja Kultury i Nauki wstępnie zaopiniowała propozycje nazewnicze związane kobietami, które zapisały się w historii Poznania. Jest to kolejny krok w realizacji stanowiska Rady Miasta: w 2018 roku w nazewnictwie ulic i skwerów szczególnie promowane będą kobiety. Być może już niedługo skwer u zbiegu ulic Kochanowskiego i Dąbrowskiego będzie nosił imię trzech bohaterskich tramwajarek. Czekamy z niecierpliwością na sesję Rady Miasta (26.6.2018) i wyniki głosowania!

Tymczasem, Radio Afera, od poniedziałku 25 do piątku 29 czerwca emitować będzie audycje poświęcone opowieściom o uczestnikach i świadkach Czerwca’56 (o godz. 10.05 i 16.30 na częstotliwości 98,6 oraz afera.com.pl). Każdy dzień poświęcony zostanie innym postaciom: 26.06 – poznańskim Tramwajarkom.

Na marginesie, w Wikipedii znajdują się opisy Wypadków Czerwcowych, biogramy uczestników strajków i protestów (mężczyzn), jednak nie ma niestety wpisów dotyczących kobiet. Może czas zacząć pisać historię kobiet?

#ulice #kobiety #100rocznicaprawwyborczych #poznan
#StuleciePrawKobiet #ONEPoznan #CytatNaDobryTydzien

Przypominamy:

Poznański Czerwiec (Czerwiec ’56) – pierwszy w PRL strajk generalny i demonstracje uliczne, które miały miejsce w końcu czerwca 1956 w Poznaniu. Protesty zostały krwawo stłumione przez wojsko i milicję, a samo wydarzenie było przez propagandę PRL bagatelizowane jako „wypadki czerwcowe” lub przemilczane. Obecnie przez część historyków i uczestników Czerwiec ’56 bywa określany także jako poznański bunt, rewolta oraz powstanie poznańskie. Strajk wybuchł rankiem 28 czerwca (w tzw. czarny czwartek) w Zakładach Przemysłu Metalowego H. Cegielski Poznań (w latach 1949–1956 noszących nazwę Zakłady im. Józefa Stalina Poznań – w skrócie ZISPO) i przerodził się w spontaniczny protest Wielkopolan przeciw władzy. Stłumiony przez liczące ponad 10 tys. żołnierzy oddziały Ludowego Wojska Polskiego pod dowództwem wywodzącego się z Armii Czerwonej generała Stanisława Popławskiego. W 2006 roku dr Łukasz Jastrząb ogłosił zweryfikowaną listę 57 zabitych i zmarłych w wyniku odniesionych ran. (Źródło: Wikipedia)

Więcej o Tramwajarkach w artykule dr Katarzyny Florczyk >>>

Cytat na dobry TYdzień | Dorota Kłuszyńska

Dorota Kłuszyńska z domu Pilcer (ur. 1876 w Tarnowie, zm. 1952 w Warszawie) – polska działaczka społeczna i feministka, senator z listy PPS i Centrolewu w latach 1925–1935 oraz posłanka na Sejm w latach 1947–1952. Od 1948 do 1952 przewodnicząca Zarządu Głównego TPD.

Urodziła się w rodzinie żydowskiej jako Dora Pilcer, córka Ignacego Pilcera i Barbary. Ukończyła gimnazjum w Tarnowie. W latach 1893–1895 była wolną słuchaczką na wydziale ekonomii Uniwersytetu Wiedeńskiego. Od 1896 zamężna z Henrykiem Kłuszyńskim, lekarzem i działaczem socjalistycznym. W 1900 wstąpiła do PPSD, a od 1911 była członkiem zarządu tej partii, zaś w latach 1911–1919 także członkiem jej Centralnego Komitetu Wykonawczego. W okresie I wojny światowej działała w Lidze Kobiet. Organizowała i propagowała socjalistyczny ruch kobiecy w Polsce, między innymi jako redaktorka „Głosu Kobiet”. Broniła polskości Śląska Cieszyńskiego, a w latach 1918–1920 była członkiem Rady Narodowej Księstwa Cieszyńskiego. 23 stycznia 1919 brała udział w obronie dworca w Boguminie przed nacierającymi wojskami czechosłowackimi.

W okresie międzywojennym czynnie działała w PPS, między innymi w latach 1919–1939 jako członek Rady Naczelnej PPS oraz od 1928 członek CKW PPS. Od 1919 aż do końca II Rzeczypospolitej była przewodniczącą bądź wiceprzewodniczącą Centralnego Wydziału Kobiecego PPS. Redagowała także „Głos Kobiet” oraz „Zawodową Opiekę Społeczną”. Dorota Kłuszyńska działała również w międzynarodowym ruchu socjalistycznym – od 1928 jako przedstawicielka PPS w II Międzynarodówce. Zasiadała w licznych socjalistycznych organizacjach społecznych, między innymi w Towarzystwie Uniwersytetu Robotniczego jako członek Zarządu Głównego i przewodnicząca oddziału warszawskiego, RTPD, Robotniczym Towarzystwie Służby Społecznej.

25 grudnia 1925 złożyła ślubowanie i objęła mandat senatorski w miejsce zmarłego Ksawerego Praussa. Była wybierana do Senatu też w 1928 (Senat II kadencji – z listy PPS z województwa warszawskiego) i 1930 (Senat III kadencji – z listy Centrolewu). W II i III kadencji pracowała w senackiej komisji gospodarstwa społecznego i skarbowo-budżetowej.

Działała w założonej przez Tadeusza Boya-Żeleńskiego Poradni Świadomego Macierzyństwa wraz z dr Justyną Budzińską-Tylicką oraz dr. Hermanem (Henrykiem) Rubinrautem.

Na XXIV Kongresie PPS w lutym 1937 wybrana do Centralnego Komitetu Wykonawczego PPS. W okresie wojny ukrywała się do 1942 w Warszawie, a następnie na wsi pod Grójcem, gdzie uczestniczyła w tajnym nauczaniu. Od 1943 była członkiem Centralnego Kierownictwa Ruchu PPS-WRN. W 1945 wraz Zygmuntem Żuławskim uczestniczyła w tworzeniu odrębnej od „lubelskiej” PPS Polskiej Partii Socjalno-Demokratycznej.

Po wojnie działała w TPD i podporządkowanej władzom komunistycznym („lubelskiej”) PPS. Do Sejmu Ustawodawczego została wybrana w 1947 z okręgu 34 (Gniezno) i zasiadała w komisjach Pracy i Opieki Społecznej, Skarbowo-Budżetowej oraz Spraw Zagranicznych.

Od 1948 członek PZPR. Weszła w skład Komitetu Centralnego PZPR. W wyborach do Sejmu PRL I kadencji 26 października 1952 uzyskała mandat poselski w okręgu nr 2 (Pruszków), jednak nie objęła go z powodu śmierci 22 listopada 1952.

W 1938 ubiegała się o przyznanie Medalu Niepodległości, jednak jej wniosek nie został uwzględniony. W 1947 wniosek Zarządu Głównego RTPD o przyznanie jej Złotego Krzyża Zasługi został odrzucony.

 

Wybrane publikacje:

Ważność zagadnień kobiecych, w: Czy kobieta ma być wyzwoloną czy niewolnicą?, Warszawa 1937.

Co Polska Ludowa dała kobietom, Warszawa 1950.

Walkę z alkoholizmem wygramy! : (zarys programu walki z alkoholizmem), Warszawa 1950.

Źródło: Wikipedia

Cytat na dobry TYdzień | Zofia Moraczewska

Zofia Moraczewska z domu Gostkowska (ur. 4 lipca 1873 w Czerniowcach, zm. 16 listopada 1958 w Sulejówku) – polska działaczka społeczna i polityczka lewicy, posłanka na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm III kadencji w II RP.

Początkowo uczyła się w domu, w 1889 ukończyła Zakład Wyższy Naukowy Żeński W. Niedziałkowskiej, a następnie Seminarium Nauczycielskie Żeńskie we Lwowie. W 1893 z odznaczeniem zdała egzamin dojrzałości, zaś w 1895 złożyła egzamin na nauczyciela języka niemieckiego w szkołach powszechnych. Od 1891 do 1893 wykonywała pracę nauczycielki w gimnazjum W. Niedziałkowskiej we Lwowie, następnie do 1895 odbyła praktykę w szkole ćwiczeń przy tym gimnazjum.

Już we wczesnej młodości zaangażowała się w działalność społeczną i polityczną – w 1896 wstąpiła do Galicyjskiej Partii Socjaldemokratycznej, a w tym samym roku wyszła za mąż za Jędrzeja Moraczewskiego. W czasie zamieszkania w okręgu wyborczym Moraczewskiego w Stryju z jej inicjatywy powstały organizacje „Związek Kobiet” i „Praca”, które szerzyły idee socjalistyczne i niepodległościowe, propagowały zasady spółdzielczości.

Po wybuchu I wojny światowej rozpoczęła działalność utworzonej w 1915 „Ligi Kobiet Galicji i Śląska”. Od 1916 została jej przewodniczącą. Wraz z „Ligą Kobiet Pogotowia Wojennego” działającą na terenie Królestwa Polskiego tworzyła Ligę Kobiet Polskich. W okresie 1917–1918 pracowała w Związku Sanitariuszek, następnie w 1919 w redakcji „Głosu Kobiet” w Warszawie, organu Wydziału Kobiecego PPS w Warszawie. Od 1920 na stałe mieszkała w Sulejówku k. Warszawy.

W styczniu 1919 została wybrana z listy nr 1 (PPSD) w okręgu wyborczym nr 36 (Kraków) i weszła w skład Sejmu Ustawodawczego RP zasiadając jako jedyna kobieta w klubie Związku Polskich Posłów Socjalistycznych. Na 10 sesji Sejmu 5 marca 1919. wystąpiła z interpelacją przeciw dyskryminacji kobiet, jaką było zamierzone zwolnienie z pracy urzędniczek w Ministerstwie Spraw Zagranicznych.

Wraz z Julianem Smulikowskim głosowała za uchwaleniem konstytucji marcowej, za co otrzymała naganę partyjną – na znak protestu wystąpiła z klubu i na kilka lat zawiesiła działalność polityczną, we wrześniu 1922 (pięć lat później wystąpiła z PPS).

Po przewrocie majowym dokonanym w 1926 przez Józefa Piłsudskiego, stanęła w grudniu 1927 na czele „Demokratycznego Komitetu Wyborczego Kobiet Polskich”. Po zakończonych wyborach parlamentarnych, w marcu 1928 z inicjatywy Moraczewskiej został on przekształcony w Związek Pracy Obywatelskiej Kobiet, który szybko stał się największą organizacją kobiecą w kraju. Dzięki jej zabiegom przedstawicielki Związku weszły w skład delegacji rządowych na sesje Międzynarodowego Biura Pracy, sesję Ligi Narodów w Genewie w 1931. oraz na Konferencję Rozbrojeniową w Genewie w 1932.

W 1930 ponownie wybrana z listy państwowej BBWR do Sejmu, nie przejawiała większej aktywności w życiu politycznym. W Sejmie była kierownikiem grupy w Komisji Imigracyjnej.

W 1933 zrzekła się stanowiska przewodniczącej Związku Pracy Obywatelskiej Kobiet i wraz z grupą współpracowniczek wystąpiła z organizacji protestując przeciw zbyt prorządowemu stanowisku Związku. W 1935 powołała do życia „Samopomoc Społeczną Kobiet”.

W czasie wojny była członkinią Rady Nadzorczej Spółdzielni Spożywców „Społem” w Sulejówku i organizatorką Komitetu Obywatelskiego pomocy ofiarom wojny. W grudniu 1940 usunięta przez Niemców z własnego domu, mieszkała wraz z mężem w drewnianej oficynie dworku Józefa Piłsudskiego. Po wojnie nie angażowała się w życie publiczne. Władze komunistyczne pozwoliły jej na zatrzymanie willi w Sulejówku, w którym mieszkała od 1920. Po wojnie, od 1947 przygotowywała do druku Encyklopedię polskiego ruchu kobiecego. Zmarła 16 listopada 1958 w Sulejówku.

Źródło: Wikipedia

 

Zofia Moraczewska, przemówienie na sesji plenarnej w Sejmie, dnia 14.03.1919

„Ponieważ mam zaszczyt przemawiać jako pierwsza kobieta w Sejmie polskim, niechaj mi będzie wolno wyrazić głęboką radość, że odradzająca się ojczyzna moja po stu kilkudziesięciu latach niewoli zaraz w pierwszych chwilach, bo już przy uchwaleniu ordynacji wyborczej do Sejmu, śmiało i stanowczo przeciwstawiła się wiekowym tradycjom przez udzielenie praw obywatelskich tym szerokim masom ludności, które dotychczas były praw pozbawione, a w tej liczbie kobietom. (Na lewicy brawo.) Mam głęboką ufność i wiarę, że Wysokiemu Sejmowi danem będzie dzieło rozpoczęte doprowadzić do końca przez usunięcie wszystkich krzywd, niesprawiedliwości i przywilejów, które dotąd trzymały w okowach społeczność polską i mam ufność, że w niedalekiej przyszłości znajdziemy się w prawdziwie wolnej, bo wewnątrz odrodzonej ojczyźnie. Marzy mi się Polska nie tylko na zewnątrz wielka i wpływowa, ale i wewnątrz świetnie zagospodarowana, kwitnąca zdrowiem i dobrobytem, czysta i bogata.” 

Cytat na dobry TYdzień | Wanda Błeńska

WANDA MARIA BŁEŃSKA

Matka trędowatych, “Dokta”, jak nazywali ją Afrykanie, spędziła z nimi, lecząc, opatrując i ucząc, 42 lata. Chorym i pokrzywdzonym przez los poświęciła całe swoje życie. Mała, drobna. Wielka.

Urodziła się 13 października 1911 roku w Poznaniu. W 1928 roku rozpoczęła studia medyczne na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Poznańskiego, które ukończyła w 1934 roku. Kolejne dwa lata pracowała w szpitalu i Państwowym Zakładzie Higieny w Toruniu. Realizując swoje zainteresowania, w 1937 roku ukończyła Wyższy Kurs Mikrobiologii Lekarskiej w PZH w Warszawie. Potem pracowała w placówkach zdrowia w Gdańsku i Gdyni.

Była żołnierzem Armii Krajowej. Aresztowana w 1944 roku, następnie więziona w Gdańsku i Toruniu. Po wojnie konsekwentnie podwyższała kwalifikacje, kończąc kurs medycyny tropikalnej dla lekarzy w Hamburgu, Londynie i Liverpoolu. Jako doświadczony lekarz wyjechała do Ugandy i zamieszkała w ośrodku misyjnym, by wkrótce osiąść jako lekarz naczelny w Bulubie nad Jeziorem Wiktorii. Obecnie ośrodek ten, znacznie dzięki niej rozbudowany i unowocześniony, nosi nazwę Buluba Leprosy Center The Wanda Blenska Training Center. Pracowała też w dwóch innych ugandyjskich dystryktach – Busoga i Buganda, w misyjnych ośrodkach dla trędowatych. Oprócz pomocy medycznej niosła też pomoc socjalną i edukacyjną – uczyła pielęgniarstwa, udzielania pierwszej pomocy, rehabilitacji, czytania i pisania. W 1983 roku przeniosła się na dwa lata do leprozorium w indyjskim Puri założonego przez o. Mariana Żelazka.

Specjalne miejsce w jej lekarskiej praktyce zajmowali ludzie trędowaci, dla których była “Matką”. Długoletnia, pełniona z wielkim oddaniem praca przyniosła jej liczne odznaczenia i wyróżnienia, m.in. Krzyż Armii Krajowej, Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (nadany przez Prezydenta RP na Uchodźstwie), honorowe obywatelstwo Ugandy, doktorat honoris causa poznańskiej Akademii Medycznej, watykański Order św. Sylwestra, Złotą Statuetkę Hipolita za “stanie na straży wzorców moralnych i etycznych oraz za pracę na rzecz potrzebujących w Polsce i za granicą”, dziecięcy Order Uśmiechu i Nagrodę im. Ryszarda Kapuścińskiego.

W 1993 roku wróciła do Polski i zamieszkała w Poznaniu. Tutaj uroczyście obchodzono jej 90. (8 listopada 2001 roku w auli UAM) i 95. (30 października 2006 roku w katedrze) urodziny z udziałem przedstawicieli władz miasta i Kościoła. Obecni na nich byli także poznaniacy, którzy szanują i podziwiają to wszystko, co w odległej Afryce zrobiła.

Jej imię noszą poznańska Szkoła Podstawowa na Piątkowie i Szkoła Podstawowa w Niepruszewie. Honorowe Obywatelstwo Miasta Poznania przyznano dr Wandzie Błeńskiej “w dowód uznania zasług podczas długoletniej, pełnej poświęceń pracy wśród osób trędowatych w Afryce”. Decyzję o nadaniu tytułu wpisano w uchwałę Rady Miasta Poznania 15 maja 2001 roku.

30 października 2011 roku, po uroczystej mszy św. w kościele św. Marcina (miejsce chrztu Wandy Błeńskiej) w Sali Renesansowej ratusza odbyła się uroczystość z okazji 100 urodzin Jubilatki połączona z prezentacją książki Wanda Błeńska. Spełnione życie Joanny Malewskiej i Marty Pawelec. Wieczorem przy moście biskupa Jordana wypuszczono “do nieba” sto urodzinowych lampionów i odmówiono różaniec misyjny.

Wanda Błeńska zmarła 27 listopada 2014 roku w wieku 103 lat.

Więcej o dr Wandzie Błeńskiej w naszej biblioteczce o poznaniankach >>>

Źródło: poznan.pl

 

Wybitne Postacie Uniwersytetu #30 – dr Wanda Błeńska | Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.