Spacer Herstoryczny po Poznaniu | Relacja

Kto projektował fasadę Biblioteki Raczyńskich? Czym zajmowała się Natalia Tułasiewicz? Kto uchronił Poznań od epidemii cholery? Co mieściło się przy ulicy Rybaki 19?

W ramach kolejnej Miesięcznicy, 28 kwietnia 2018 r. Wielkopolski Kongres Kobiet zorganizował Spacer Herstoryczny po Poznaniu. Zwiedzanie prowadził Adam Suwart, dziennikarz, przewodnik po poznańskich historiach, zabytkach i przyrodzie, Społeczny Opiekun Zabytków. Przechodząc na trasie spod Teatru Polskiego, przez ulicę Nowowiejskiego, Młyńską, Aleje Marcinkowskiego aż po Plac Wolności i Stary Rynek, odnaleźć można było wiele śladów działalności kobiet, pomników i tablic pamiątkowych.

Herstorie kobiet nieodłącznie wiążą się z historią miasta, jak choćby z Poznańskim Czerwcem, ale też z architekturą oraz przestrzenią publiczną. Jednak okazuje się, że wiele z tych kobiet jest zapomnianych, wiele nie doczekało się nawet wzmianek, nie mówiąc o żadnym należnym im upamiętnieniu.
Z opowieści Adama Suwarta wyłanił się obraz bohaterskich kobiet, często stojących za plecami mężów, którym ich cicha działalność pomagała w karierze. Poznaliśmy również kobiety uparcie dążące do celu, skromne, ale i  te wyzwolone, wszystkie jednak zostawiły trwały ślad w rozwoju miasta i jego kultury.

Dzięki Konstancji Raczyńskiej powstały miejskie wodociągi, dzięki Janinie Czarneckiej (żonie sławnego architekta) Biblioteka Raczyńskich uzyskała swą wyjątkową fasadę, po odbudowie, a miasto – między innymi – kliny zieleni.

Połowa ze 100 000 osób biorących udział w marszu w 1956 roku to były kobiety. Stukot ich okuloków wzbierał ponad miastem. A wypuszczonym z więzienia na ulicy Młyńskiej, to kobiety przynosiły garnitury swoich mężów, by zamienili na nie więzienne pasiaki i “zmieszali się” się z tłumem.

O tych i wielu innych kobietach opowiadał Adam Suwart, nadając ich życiorysom barw oraz nutę osobistej narracji. Jeden spacer nie wyczerpuje wszystkich opowieści, czekamy na następne.

Anna Krenz

Adam Suwart – rozpoczęcie spaceru przed Teatrem Polskim. Polecamy publikację “Szlaki Kobiet” (Fundacja Przestrzeń Kobiet), w której szlak poznanianek opisany jest przez Kolektyw Aleje Bibianny. http://onepoznan.pl/herstorie-o-poznaniankach/
Spacerowiczki i spacerowicze – gotowi na odkrywanie szlaków kobiet w Poznaniu.

Gdzie jest Helena Modrzejewska?  Tablica na gmachu byłego Teatru Miejskiego (dziś Arkadia) upamiętniająca osobistości występujące na jego deskach. Helena Modrzejewska (1840 – 1909), jest uważana za najwybitniejszą aktorkę polską XIX wieku, występowała również nie raz w Poznaniu. Wspomagała działalność teatralną w Poznaniu – swój dochód w występów przeznaczyła w całości na fundusz imienia Kraszewskiego, który uruchomiony był na potrzeby Teatru Polskiego. Jednak twórcy pamiątkowej tablicy nie wspomnieli o niej ani słowem.

Janina Lewandowska, której imieniem nazwano byłą ulicę 23 Lutego, była niezwykłą młodą kobietą. Córka Józefa Dowbora-Muśnickiego, była śpiewaczką, podporucznikiem, pilotką lotnictwa Wojska Polskiego. Była też jedyną kobietą wśród ofiar zbrodni katyńskiej. Jako pierwsza kobieta w Europie skoczyła ze spadochronem z wysokości 5 km.

Przed więzieniem na ulicy Młyńskiej.
Gmach Sądu na Alejach Marcinkowiego. Tu odbywały się sławne procesy poznaniaków po Wypadkach Czerwcowych. Jaką rolę grała w nich minister Zofia Wasilkowska i czy pobyt w Poznaniu przyczynił się do zmiany jej poglądów?
Ślady wielkich kobiet – Konstancji Raczyńskiej (Pomnik Hygiei) oraz Janiny Czarneckiej (fasada Biblioteki Raczyńskich).
Zakończenie spaceru na Starym Rynku, obok pomnika sławnej poznańskiej Bamberki.

Skwer imienia Ireny Sendlerowej

Dwa dni przed rocznicą wybuchu powstania w getcie warszawskiem, na sesji 17 kwietnia 2018 r., Rada Miasta Poznania uczciła pamięć Ireny Sendlerowej przyjmując uchwałę o nadaniu skwerowi przy skrzyżowaniu ulic Stawnej, Małe Garbary i Garbary, imienia Ireny Sendlerowej. Wniosek o nadanie nazwy złożony przez radnego Tomasza Wierzbickiego pozytywnie zaopiniowała Gmina Żydowska w Poznaniu oraz Rada Osiedla Stare Miasto.

Irena Sendlerowa była kobietą niezwykle odważną, narażając własne życie uratowała z warszawskiego getta ponad 2,5 tys. żydowskich dzieci. Została uhonorowana m. in.: medalem Sprawiedliwy Wśród Narodów Świata w 1965 r., Orderem Orła Białego w 2003 r. oraz Orderem Uśmiechu w 2007 r. W latach 2007 i 2008 jej kandydatura została zgłoszona do Pokojowej Nagrody Nobla. Sejm RP ustanowił rok 2018 Rokiem Ireny Sendlerowej.

Irena Stanisława Sendlerowa z domu Krzyżanowska, ps. „Jolanta” (ur. 15 lutego 1910 w Warszawie, zm. 12 maja 2008 tamże) – polska działaczka społeczna i charytatywna, członkini PPS i kierowniczka referatu dziecięcego Rady Pomocy Żydom („Żegoty”). Sprawiedliwa wśród Narodów Świata, dama Orderu Orła Białego i Orderu Uśmiechu.

W czasie II wojny światowej współtworzona przez nią sieć ludzi i organizacji podjęła próbę uratowania ok. 2500 żydowskich dzieci (nie wszystkie przeżyły wojnę)[2]. W październiku 1943 została aresztowana przez Gestapo, jednak „Żegocie” udało się ją uwolnić. W czasie powstania warszawskiego była sanitariuszką w jednym z powstańczych punktów sanitarnych na Mokotowie. Po wojnie pracowała w opiece społecznej i średnim szkolnictwie medycznym. Przez długie lata jej działalność podczas okupacji była nieznana.

Więcej >>> https://pl.wikipedia.org/wiki/Irena_Sendlerowa