Wolne Głosy: Olga Stobiecka-Rozmiarek

N° 03/2018

fot. A.Werecha
fot. A.Werecha
 
OLGA STOBIECKA – ROZMIAREK
– trenerka dramy,  jokerka teatru forum, trenerka edukacji antydyskryminacyjnej; tworzy i realizuje autorskie programy edukacji kulturowej na rzecz aktywizacji młodzieży i społeczności lokalnych. Prowadzi warsztaty i szkolenia dot. zastosowania dramy stosowanej w budowaniu relacji i rozwijaniu kompetencji społecznych dla osób pracujących z grupami (m.in. z dziećmi, młodzieżą i seniorami/kami).  Pasjonuje się metodą Teatru Uciśnionych i Laboratorium Madaleny. Jest jedną z propagatorek ruchu Ma(g)dalen w Polsce.Współpracuje z  organizacjami pozarządowymi, instytucjami kultury i oświaty. W swojej pracy skupia się na wyrównywaniu szans edukacyjnych młodych ludzi i przeciwdziałaniu dyskryminacji, kładąc nacisk na budowanie przestrzeni do ekspresji i tworzenia. Działania na rzecz edukacji i rozwoju prowadzi w ramach własnej działalności Imaginarium Olga Stobiecka-Rozmiarek.

Mam wybór. Mogę iść lub nie iść na Wielkopolski Kongres Kobiet. Wybrałam aktywne uczestnictwo w Kongresie. Chcę być sobą tu gdzie żyję. Chcę mieć wpływ na sytuację Poznanianek, Poznaniaków, Wielkopolanek i Wielkopolan. Dlatego idę coś dać od siebie i coś wziąć od innych. To taka społeczna wymiana.

Zaczęło się już podstawówce. Mnie i mojej przyjaciółki nikt nie mógł zatrzymać w szkole. Działałyśmy razem, mówiono o nas „papużki nierozłączki”. Jak miałyśmy ochotę wydać gazetę, to toją wydawałyśmy, jak chciałyśmy zainicjować działania w samorządzie szkolnym, to to robiłyśmy. Dzieckiem już nie jestem, choć pielęgnuję w sobie dziecięcą radość i naiwną wiarę w dobro, drzemiące w każdym człowieku. Działam po dziś dzień na rzecz równości i godności ludzkiej – Tak to już jest, wrodzonego aktywizmu i idealizmu nie da się wykorzenić Wspieram i tworzę działania społeczne na styku edukacji i kultury, które dają moc sprawczą, możliwość wyrażenia się i zabrania głosu we własnej sprawie.Wspieram takie działania, które pozwalają dostrzec osoby czy grupy na co dzień niezauważane, ignorowane, narażone na wyśmianie, ataki słowne czy fizyczne (m.in. dzieci i młodzież z placówek opiekuńczo-wychowawczych, kobiety, seniorki, seniorów, osoby z niepełnosprawnością czy doświadczeniem migracji ). Wspieram i tworzę działania, w których ci, co czują się niezrozumiani, mogą zostać wysłuchani.

Od 13 lat pracuję z ludźmi i różnymi grupami społecznymi i z tym doświadczeniem właśnie przychodzę w kobiecą przestrzeń Wielkopolskiego Kongresu dla Kobiet. W duchu siostrzeństwa i solidarności chcę się podzielić doświadczeniem pracy dramą stosowaną na rzecz rozwijania potencjału twórczego. Praca przez ruch i ciało daje niesamowite możliwości skontaktowania się ze sobą, wyrażenia siebie, swoich odczuć, myśli, emocji, pobudzenia wyobraźni i potencjału kreatywności. To ważne, by dbać o te zasoby i ich źródło. Augusto Boal, twórca metody Teatru Uciśnionych, którą się na co dzień posługuję, mówił o tym, że zmiana społeczna jest możliwa wtedy kiedy wyjdziemy poza schematyczne, rutynowe działania. Rozwiązania dla nierówności społecznych są w zasięgu, trzeba się jednak najpierw zdemechanizować, wtedy można znaleźć nowe strategie zachowań na rzecz przeciwdziałania opresji społecznej. Zapraszam do podróży w głąb siebie, by połączyć się ze źródłem bogini – Twórczyni, która drzemie w każdej z nas i pozwala żyć pełnią życia.

Z tą twórczą energią, przejdę na dyskusję w otwartej przestrzeni i bardzo liczę na wspólną dyskusję wokół pytania: “Jak być sobą w szkole?”. Zapraszam wszystkie osoby, które w jakikolwiek sposób związane są ze szkołą: osoby uczące, rodziców, czy osoby tworzące ramy programowe dla oświaty. Na tym spotkaniu każda osoba uczestnicząca jest ekspertką/tem.

Warsztaty w szkole (fot. J. Podworny)
Warsztaty w szkole (fot. J. Podworny)

W ostatnich 3 latach poznałam fantastycznych nauczycieli/ki, którzy chcą , rozwijać wrażliwość na drugiego człowieka, przełamywać stereotypy, uprzedzenia, reagować na zjawisko dyskryminacji i czynią to w placówkach, w których pracują. Na podstawie własnej praktyki pobudzania wrażliwości dzieci, młodzieży i dorosłych, wnioskuję, że wywołanie ciekawości, otwartości na drugiego człowieka jest możliwe tylko wtedy, gdy sami znamy siebie, akceptujemy siebie i jesteśmy dla siebie wartością.
Ostatnio na zajęciach usłyszałam, „ jak to proszę Pani kochać siebie? Przecież to egoizm.” – nie ukrywam, przytkało mnie na chwilę. Później jednak nastąpiła ciekawa rozmowa z młodymi ludźmi w wieku 10 – 17 lat o akceptacji siebie, zaufaniu do siebie.

Bez miłości własnej – akceptacji siebie takim jakim się jest, nie ma akceptacji drugiego człowieka. Bez akceptacji siebie nie ma ciekawości i otwartości na nowe i na zmianę.
Jest to bardzo trudne, jeśli nie dostajemy tej bezwarunkowej miłości i akceptacji z zewnątrz.
I to jest właśnie pytanie – jak to pokazać, jak doświadczać, tego uczyć siebie i innych.

O wzajemnej akceptacji mówią różnę źródła i konteksty i te świeckie i religijne.

Na przykład: Artykuł 1 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka („Wszyscy ludzie rodzą się wolni i równi w swej godności i w swych prawach”) czy przykazanie miłości bliźniego z kontekstu chrześcijańskiego .

Jestem przekonana, że zadbanie o przestrzeń do samopoznania, rozumienia i akceptacji siebie to jedyna droga do tego, by przygotować społeczeństwo do zmiany społecznej, na rzecz równego traktowania każdej osoby i grupy społecznej, która w jakikolwiek sposób doświadcza nierówności.

Zapraszam do rozmowy, zastanówmy się wspólnie jak budować poczucie bezpieczeństwa, dawać możliwości samopoznania i wyrażania siebie w środowisku szkolnym wszystkim grupom związanym z tym środowiskiem (uczniowie, uczennice, nauczuciele/lki, rodzice).Zatem do zobaczenia już jutro ,na Kongresie. Można się zarejestrować również na miejscu. Sama/sam zdecyduj, w którym z nich chcesz wziąć udział. W końcu jesteś, masz wybór i decydujesz jakie działanie podejmiesz.

Olga Stobiecka – Rozmiarek 

Open Space Technology (Fot.M.Kaczyński)
CK ZAMEK (Fot.M.Kaczyński)