Konkurs na ilustracje “Siła Głosu” | Dziewczynka Pełna Mocy

Projekt ‘Dziewczynka Pełna Mocy‘ ogłasza konkurs na ilustracje do opowiadania pt. “Siła Głosu” o Susan Anthony – emancypantce, która w 1872 roku została aresztowana za próbę zagłosowania w wyborach prezydenckich w USA.

Konkurs jest skierowany do osób od 16 do 25 roku życia.

Susan Anthony jest postacią nieobecną w podręcznikach szkolnych, podobnie jak większość historii kobiecej emancypacji. Dzięki temu opowiadaniu chcemy zmienić stan wiedzy polskich dzieci i podnieść świadomość dziewczynek, że prawo do głosowania kobiet wywalczono latami ciężkiej pracy.

Opowiadanie jest skierowane do dzieci w wieku 9-14 lat i będzie opublikowane w formie e-book na portalu ‘Dziewczynka Pełna Mocy‘.

Jak wziąć udział?

  • Wyślij email na adres kontakt@dziewczynkapelnamocy.pl, a otrzymasz tekst opowiadania, wraz z pakietem konkursowym;
  • Przeczytaj opowiadanie i wykonaj jedną lub więcej ilustracji, a następnie wyślij do nas w wysokiej jakości jpg;
  • Termin składania prac 31.08.2018;
  • Wyniki konkursu zostaną ogłoszone nie później niż 30 września 2018. Uczestnicy i uczestniczki konkursu zostaną powiadomieni o wynikach drogą mailową. Wyniki zostaną także opublikowane na profilu projektu Dziewczynka Pełna Mocy na Facebooku;
  • Szczegółowy regulamin konkursu można przeczytać tutaj.

Nagrody

Zwycięskie prace:

  • zostaną opublikowane jako ilustracje do opowiadania wraz z imionami i nazwiskami autorek i autorów;
  • zostaną umieszczone na profilach projektu Dziewczynka Pełna Mocy na Facebooku i Instagramie.

Autorki i autorzy zwycięskich ilustracji otrzymają koszulki kampanii #MOCneSŁOWA.

Cytat na dobry TYdzień | Magdalena Abakanowicz

Marta Magdalena Abakanowicz-Kosmowska (ur. 20 czerwca 1930 w Falentach, zm. 20 kwietnia 2017 w Warszawie) – polska rzeźbiarka, nauczycielka akademicka Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu (w latach 1965–1990), profesor wizytująca na University of California (1984).

Mało kto pamięta lub wie, że w młodości była lekkoatletką – zawodniczką Bałtyku Gdynia (1946), Wybrzeża Gdańsk – HKS Tczew (1947–1948) oraz Gedanii Gdańsk. Trzykrotna medalistka mistrzostw kraju w biegach sztafetowych – złoto w 1947 w sztafecie 100-100-200-500 metrów; srebrne medale w 1947 w sztafecie 200-100-80-60 metrów oraz w 1948 w sztafecie 4 × 200 metrów. Dwukrotna brązowa medalistka zimowych mistrzostw Polski (1948): w biegu na 50 metrów przez płotki oraz w sztafecie 4 × 50 metrów.

W 1954 ukończyła warszawską ASP, a później także sopocką PWSSP.

Od 1979 była profesorką Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Poznaniu, w której prowadziła zajęcia w latach 1965–1990.

Od 2006 byłą członkinią Rady Programowej Fundacji Centrum Twórczości Narodowej.

Specjalizowała się w tworzeniu dużych, figuralnych kompozycji przestrzennych w oparciu o tkaninę, z wykorzystaniem również innych materiałów, jak kamień, drewno i brąz – zwanych od jej nazwiska abakanami.

„Nierozpoznani“ – na poznańskiej Cytadeli – są największą plenerową realizacją Magdaleny Abakanowicz. Składają się ze 112, wysokich na ponad dwa metry, odlanych z żeliwa, antropomorficznych figur, tworzących pozornie bezładną grupę pośród otaczającego ich trawnika. Sylwetki pozbawione są głów i sprawiają wrażenie kroczących w różnych kierunkach. Według poznańskiego fotografika Macieja Kuleszy postacie przedstawione przez autorkę „mówią o fenomenie życia, poruszają problemy godności, odwagi, przetrwania, opisują dramatyczną obecność człowieka we wszechwładnej przestrzeni politycznej i technicznej obecnego świata. Są tłumem z mitu, wyłaniają się z otaczającej ich natury, z kępy drzew, ziemi, obłoków. Każdy z nich kryje w środku odmienny ślad kręgosłupa, zmierza w innym kierunku”.

Zespół zamontowano i odsłonięto w 2002 na poznańskiej Cytadeli. Inicjatorem powstania był prof. Jarosław Maszewski, a mecenasem Fundacja VOX-Artis. Figury wykonano w Odlewni Żeliwa w Śremie w latach 2001−2002 przy współpracy prof. Anny Goebel, Tomasza Piątkowskiego i Ryszarda Cubala. Sponsorem była Fundacja 750-lecia Lokacji Miasta Poznania.

11 kwietnia 2011 Nierozpoznani stali się miejscem prowokacji grupy artystycznej The Krasnals. Bezpośrednio przy zespole rzeźb członkowie grupy postawili czarny, przysadzisty, porowaty krzyż wysokości postaci, na niskim cokole, który został usunięty przez Zarząd Zieleni Miejskiej jeszcze tego samego dnia, po kilku godzinach. Happening ten był artystycznym głosem w tzw. wojnie o Krzyż Smoleński i był zatytuowany: The Krasnals & Magdalena Abakanowicz “NIEROZPOZNANI: 1940 Katyń / 10 kwietnia 2010 Smoleńsk”.

11 sierpnia 2018 roku po raz kolejny rzeżby otrzymały nowe życie – grupa członków Stowarzyszenia KOD ubrała Nierozpoznanych w koszulki tworzące napis konsTYtucJA. Następnego dnia napisów już nie było, zostały zdjęte (nie wiadomo przez kogo).

 

‘Nierozpoznani ubrani przez Bezimiennych’ (Zdjęcie: Waldemar Andrzej Jóźwiak)

http://poznan.wyborcza.pl/poznan/7,36001,23779766,nierozpoznani-na-cytadeli-w-koszulkach-z-napisem-konstytucja.html#Z_BoxLokPozLink


 

 

 

(Źródło cytatu: Opis, 1975, culture.pl)

Portret Abakanowicz w grafice (Anna Krenz) na podstawie zdjęcia: Kontrola / Wikipedia

 

Wywiad z Magdaleną Abakanowicz, który wiele ujawnia na temat jej podejścia do sztuki i do życia: http://www.wysokieobcasy.pl/wysokie-obcasy/1,53662,5510879,magdalena-abakanowicz-poza-ambicjami-duchowymi-jest-w.html

 

UWAGA: Ostatnie zgłoszenia na konferencje “Samodzielność i wspólnota” w Gnieźnie

Wkrótce mija termin zgłoszeń referatów na konferencję „Samodzielność i wspólnota. W stulecie wywalczenia praw wyborczych Polek”, która odbędzie się 15 i 16 października 2018 r. w Gnieźnie, a organizuje ją Instytut Kultury Europejskiej UAM. Podczas wydarzenia paneliści i zaproszeni goście dyskutować będą o:

  • walce kobiet o prawa wyborcze na świecie/w Europie/Polsce okresu zaborów

  • bataliach kobiet o prawo do uczenia się i nauczania na uniwersytetach oraz wykonywania specjalistycznych zawodów

  • biografiach/autobiografiach emancypantek i emancypantów działających na rzecz równych praw oraz równych szans kobiet i mężczyzn
  • buncie przeciw tradycyjnym wzorcom, esencji i binarnemu porządkowi ze względu na płeć

  • klasie, rasie, światopoglądzie, orientacji seksualnej, wieku w dyskusjach feministycznych

  • matce narodu”, „matce Polski”, „matce Polce”, „wolnej Polsce”, „wolnej Polce”, czyli o tym, co dzieje się w sztuce

  • różnych sposobach definiowania pojęć: „wolność”, „równość”, „samostanowienie”, „wspólnotowość

    Szczegółowe informacje o konferencji, wystawach, koncercie, a także formularz zgłoszeniowy na:  https://samodzielnosciwspolnota.wordpress.com/

“Siłaczki” – zaproszenie do udziału w filmie / sceny kręcone w Poznaniu

Drogie sympatyczki, entuzjastki, bojownice!

Zapraszamy do udziału w scenie przejazdu rowerami u boku sióstr Tułodzieckich – Anieli i Zofii i ekipy Bloomerki – grupa rekonstrukcji herstorycznej przez Plac Wolności w Poznaniu.

Zapraszamy na 7:45 do garderoby w Teatrze Polskim, gdzie przebierzecie się w kostiumy historyczne
O 9:00 zaczynamy zdjęcia.
Kto może, niech weźmie rower 🙂

Zgłoszenia prosimy kierować na adres: <silaczki.film@gmail.com>
z dopiskiem Rowerami ku wolności
Więcej informacji o filmie na stronie: fb.me/filmSILACZKI

Do zobaczenia!

Realizacja “Siłaczek” jest możliwa dzięki wsparciu finansowemu Dom Spotkań z Historią, Heinrich-Böll-Stiftung Warszawa, Muzeum Historii Polski, Miasto Poznań
Trwa akcja crowdfundingowa na dokończenie realizacji filmu Siłaczki – zostań mecenaską/-em filmu !

Cytat na dobry TYdzień | Irena Bobowska

28 września 1942 r. przed gilotyną w berlińskim więzieniu Plötzensee stanęła Irena Bobowska, młoda poznańska poetka, w wieku 22 lat skazana na karę śmierci za wydawanie niepodległościowej gazety “Pobudka”.

Irena Bobowska (ur. 3 września 1920 w Poznaniu, zm. 27 lub 28 września 1942 w więzieniu Berlin Plötzensee) – polska poetka, członek poznańskich organizacji konspiracyjnych podczas hitlerowskiej okupacji, ps. “Wydra”. Była córką Teodora Bobowskiego i Zofii z domu Kraszewskiej. Jej ojciec był zaangażowany z działalność konspiracyjną, przed powstaniem wielkopolskim wykradł Niemcom dokumentację wojskową; został zamordowany w Katyniu w 1939. W wieku 2 lat przeszła chorobę Heinego-Medina, w wyniku której do końca życia jeździła na wózku inwalidzkim. Przez rodzinę i przyjaciół nazywana była Nenią. Uczęszczała do gimnazjum, a następnie liceum im. Dąbrówki w Poznaniu. Z jej inicjatywy powstała pierwsza biblioteka młodzieżowa przy Towarzystwie Czytelni Ludowych na Osiedlu Warszawskim w Poznaniu. Latem 1939 r. zgłosiła się w tajemnicy przed rodziną jako ochotnik do “żywych torped”. Po klęsce wrześniowej 1939 r., już w pierwszych tygodniach okupacji przystąpiła do działalności konspiracyjnej. Od listopada 1939 r. stała na czele redakcji podziemnego pisma pt. “Pobudka”, od marca 1940 r. wydawanego przez Wojskową Organizację Ziem Zachodnich. Redakcja znajdowała się w domu pana Romana Kwiatkowskiego. Irena zajmowała się także pisaniem do niego artykułów oraz powielaniem i kolportażem. Przewoziła także tajną bibułę oraz broń.

20 czerwca 1940 r. została aresztowana przez Niemców wraz z pozostałymi członkami redakcji “Pobudki” i osadzona w Forcie VII. Wówczas mogła jeszcze przesyłać rodzinie paczki z brudną bielizną i otrzymywać je wypełnione tylko chlebem, kilkoma dekagramami tłuszczu, cebulą oraz cukrem bądź słodkim pieczywem. Irena chowała w tych opakowaniach krótkie grypsy, w których pisała rodzinie, że wszystko jest w porządku. W Forcie VII zarekwirowano jej wózek inwalidzki, mimo że przez chorobę z dzieciństwa nie umiała chodzić. Była tam bita i głodzona. Następnie przeniesiono ją do więzienia we Wronkach, a stamtąd do berlińskiego Moabitu. W Berlinie 12 sierpnia 1942 r. stanęła przed sądem wojskowym. W trakcie rozprawy pozwolono jej zabrać głos. Wypowiedź trwała 30 minut i nie było w niej ani jednego słowa usprawiedliwienia, czy prośby o łaskę. Bobowska mówiła o czasie zaborów, germanizacji, okrucieństwach trwającej wojny. Na koniec dodała: “dziś wy mnie sądzicie, ale was będzie sądził ktoś wyższy”. Otrzymała wyrok śmierci, który wykonano przez ścięcie na gilotynie 26 września 1942 r. Pozostawiła po sobie więzienne wiersze, m.in. “Bo ja się uczę…”, a także wiele rysunków.

Irena Bobowska jest patronką:

  • 344 Krakowskiej Drużyny Harcerek Altowianie, wchodzącej w skład drużyn ZHR XXI Szczepu Słowiki,
  • 74 Poznańskiej Drużyny Harcerzy starszych “Hardo” z II Szczepu Drużyn Harcerskich i Zuchowych im. Jana Rodowicza “Anody” z hufca ZHP Poznań – Wilda im. Jana Kasprowicza,
  • Drużyny Żeńskiej “Więź” działającej w szczepie “Błękitna Czternastka”,
  • 1 Poznańskiej Żeńskiej Drużyny Harcerskiej “Koniczyny”.

9 listopada 2012 u zbiegu ulic Przybyszewskiego i Dąbrowskiego w Poznaniu stanęła tablica upamiętniająca Irenę Bobowską, a miejsce to nazwane zostało skwerem Ireny Bobowskiej.

(Źródło: Wikipedia)

 

„Takie już miałam szczęście w całym swoim życiu, że wszyscy ludzie byli dla mnie dobrzy i znacznie więcej otrzymywałam, niż sama mogłam dać. Sądzę, że całe zło na świecie i wszystkie wojny są spowodowane tym, że ludzie nie nauczyli się jeszcze wzajemnie rozumieć. Ja zaś mogę spokojnie umrzeć, gdyż wiem, iż czas taki jeszcze nadejdzie”.

Fragment listu Ireny Bobowskiej do matki z 22 lipca 1942 r. (z więzienia dla kobiet przy Barnimstr., Berlin)

 

 

Wiersz Ireny Bobowskiej:

…Bo ja się uczę największej sztuki życia:
Uśmiechać się zawsze i wszędzie
I bez rozpaczy znosić bóle,
I nie żałować tego, co przeszło,
I nie bać się tego, co będzie!

Poznałam smak głodu
I bezsennych nocy (to było dawno),
I wiem, jak kłuje zimno,
Gdy w kłębek chciałbyś skulony
Uchronić się od chłodu.
I wiem, co znaczy lać łzy niemocy
W niejeden dzień jasny,
Niejedną noc ciemną.

I nauczyłam się popędzać myślami
Czas, co bezlitośnie lubi się dłużyć,
I wiem, jak ciężko trzeba walczyć z sobą,
Aby nie upaść i nie dać się znużyć
Nie kończącą zda się drogą…

I dalej uczę się największej sztuki życia:
Uśmiechać się zawsze i wszędzie,
I bez rozpaczy znosić bóle,
I nie żałować tego, co przeszło,
I nie bać się tego, co będzie!

(Fort VII, Poznań)

 

Więcej o Irenie Bobowskiej:

http://niedziela.pl/artykul/104629/nd/Sparalizowana-dziewczyna—bohaterka